tirsdag 22. november 2022

Salme 118,1-4

 Takk Herren, for han er god,

          evig varer hans miskunn.
          
   
  2 Israel skal si:
          Evig varer hans miskunn.
          
   
  3 Arons hus skal si:
          Evig varer hans miskunn.
          
   
  4 ,De som frykter Herren, skal si:
          Evig varer hans miskunn.

I dag fordyper vi oss i to enkle sannheter, nemlig at Herren er god, og at hans miskunn varer til evig tid. Dette er noe som skal proklameres av alle troende israelitter, og av oss hedninger som frykter Herren, vi som har kommet til tro på Jesus, jødenes konge, vi som er blitt israelitter i åndelig forstand. Vi skal si: Evig varer hans miskunn. Til hvem og hvor? Til alle vi møter og over alt der vi er og går. Det er vårt budskap til verden, til høye og lave, rike og fattige, barn og voksne, kvinner og menn, grove syndere og de mer glattpolerte: Evig varer hans miskunn. Hos Herren er det nåde og miskunn nok for alle. Han står dag ut og dag inn, år etter år, sekel etter sekel med utstrakte armer til gjenstridige mennesker og inviterer til fellesskap. Det er bare å gi opp motstanden, komme som en er, bekjenne sine synder og overgi seg selv og alle dine bekymringer og sorger til ham. Hva skjer da? Han tilgir for Kristi skyld all synd, du blir adoptert som Guds barn, og resten tar han hånd om på beste måte. Hvor lenge varer Guds miskunn,  hans medfølelse og dype godhet? Tar det ikke slutt en gang? Nei, Gud er for evig den samme, og vi skal nyte hans godhet i fulle drag i all evighet i det himmelske hjem. Men hans tilbud om nåde og frelse til  menneskeslekten tar slutt den dag da Jesus Kristus, frelseren, kommer for å hente alle sine venner hjem til Gud, og for å dømme resten med en ytterst rettferdig dom. 
Vil du ta dette med deg ut i hverdagen og fortelle menneskene at Herrens miskunn fremdeles er tilgjengelig, og at det i Jesus Kristus er nok til alle og enhver som kaller på hans navn?

Bønn: Jeg takker deg Herre, for du er god, og din miskunn varer evig. Du er mitt livs store skatt og rikdom. Amen!  

torsdag 17. november 2022

Salme 117

 Lovsyng Herren, alle folk,

          pris ham, alle folkeslag!
          
   
  2 For hans miskunn er mektig over oss.
           Herrens troskap varer evig.
          Halleluja!

Salme 117 er Bibelens korteste kapittel, men innholdet er stort. Det slår meg gang på gang hvor globale de bibelske salmene er. Når vi tar i betraktning at dette er skrevet mange hundre år før Jesu fødsel, i en tid da alt for det meste handlet om forholdet mellom Gud og Israel, så blir vi over alt i denne boka stilt overfor et utvidet perspektiv der Abrahams verdensvisjon bryter gjennom, han som i følge 1.Mosebok 12,1-3 skulle bli til velsignelse for alle folk og nasjoner. 2000 år senere sa Jesus: "Abraham så fram til min tid, og gledet seg". Det er ingen tvil: Forfatterne av Det gamle testamentet forstod at det egentlig ikke bare handler om Gud og Israel, men om Gud og verden, at Israel var det folket Gud hadde utvalgt for å bringe frelse til alle folk. Og det skjedde. Jesus ble født som jøde i en jødisk familie, og han døde for å frelse alle folk. Og senere er Bibelen, som er en helt gjennom jødisk bok, blitt spredd over hele kloden, og i møte med Guds ord har skarer av mennesker i tusenvis av etniske grupper tatt imot evangeliet og blitt frelst, og når de blir oppfordrer til å lovsynge Herren, gjør de det med den største glede. Det er det minste de kan gi tilbake til ham som i sin barmhjertighet og trofasthet har fjernet dommen og sikret dem framtid og et håp som aldri forgår. 

tirsdag 15. november 2022

Salme 116,15-19

 Det koster Herren mye

          at hans trofaste dør.
          
   
 16 Å, Herre, jeg er din tjener,
          en tjener og sønn av din tjenestekvinne.
          Du har løst mine lenker.
          
   
 17 Jeg slakter takkoffer til deg
          og påkaller Herrens navn.
          
   
 18 Jeg oppfyller mine løfter til Herren
          foran hele hans folk,
          
   
 19 i forgårdene til Herrens hus,
          midt inne i deg, Jerusalem.
          Halleluja!
v.15. I en tidligere oversettelse står det at "dyrebar i Herrens øyne er hans frommes død," og oversetter vi slik, er det døden som blir dyrebar for Gud. I 2011 oversettelsen som vi bruker her, er trofastes død et tap for ham. Jeg tror den gamle oversettelsen er best. For Herren er det som fastsetter lengden på alle menneskers liv, ikke en gang en spurv faller til jorden uten Guds aksept, og den eneste form for tap som Gud lider er når en av hans elskede menneskebarn går fortapt. 
v.16 er et vitnesbyrd. Salmisten er fostret opp av en mor som kjente Herren, og han må selv ha kjent Herren helt fra han var liten gutt. Hvilke lenker hadde Herren løst ham fra? Kanskje hadde han en periode i sin ungdom smakt på synden og ble fanget inn av den. Men så grep Herren inn, frelste ham og løste ham fra syndens lenker og gjorde ham til sin tjener. I bakgrunnen kan vi se for oss en mor som gråter og ber for sin sønn. "En slik tåresønn kan ikke gå fortapt," sa biskop Ambrosius til mor Monica da hun snakket med biskopen om Augustin som levde uten Gud og uten håp. Og Monicas bønner drev ham til Herren, og Augustin ble en av de mest markante kristne personligheter som noen gang har levd, og en av dem som har betydd mest for Guds rike i vår historie. 
v.17-19. Da Gud frelste ham, ble salmisten veldig takknemlig, og de siste tre versene skildrer akkurat det. Salmisten bar fram takkeoffer, påkalte Herrens navn, og takket Herren offentlig slik at alle kunne høre hans jubelsang. Alle Guds barn har lovet Gud å lyde hans ord, holde seg borte fra synden og leve rettferdig. Det er umulig å bli frelst uten å gi slike løfter til Gud i sitt hjerte, og det viser igjen i livet. En kristen holder seg til det kristne fellesskapet, til Guds menighet på jord der han bærer fram takkeoffer og jubler sammen med sine åndelige søsken, over Gud og den frelse han gav oss i Jesus Kristus. For, som sagt, å være kristen er ingen privatsak. Vi er kristne sammen med andre kristne, og vi løfter Jesus opp for hverandre, og dersom noen vil lete etter oss, er vi å finne i Guds hus. Ikke i forgården som salmisten som levde før Kristus, men i det aller helligste, i Guds umiddelbare nærhet, midt i Guds hus. Merk deg dette, du som lever i ytterkanten av menighetens fellesskap. DET er ikke din plass. Se å komme deg inn i midten av Guds hus, der er det plass til deg også, og der er du trygg. 

søndag 13. november 2022

Salme 116,10-14

 Jeg trodde, også da jeg sa:

          «Jeg er hardt plaget.»
          
   
 11 Jeg sa i min angst:
          «Alle mennesker lyver.»
          
   
 12 Hva kan jeg gi Herren igjen
          for alt det gode han gjør?
          
   
 13 Jeg løfter frelsens beger
          og påkaller Herrens navn.
          
   
 14 
Jeg oppfyller mine løfter til Herren
          foran hele hans folk.

I vers 10 bedyrer salmisten at han trodde også da han var hardt plaget. Noen slutter å tro når de er hardt plaget. De tar plagene sine som et tegn på at Gud ikke fins. Men det er ingen grunn til det. For saken er at han gir oss plager for å rense oss, og for at vil skal komme enda nærmere ham. Det er nåde. Alt Gud gjør i ditt liv er nåde. 
Jeg tenker at det som ligger bak v.11 må være at menneskene som salmisten hadde rundt seg sa at han like gjerne kunne gi opp troen på Gud når Gud ikke grep inn for å hjelpe ham. For hadde det eksistert en god og allmektig Gud, ville han nok ha fått hjelp, men siden hjelpen uteble, måtte han forstå at han trodde på en ikke-eksisterende Gud. Slik tenker mange i våre dager også. Det er veldig vanlig. Men det er en løgn, og de som tenker slik er løgnere. For, som salmisten påpeker i vers 12 skjer det også mye godt, og dersom det onde er et tegn på at Gud ikke eksisterer, må det gode være et tegn på at han faktisk eksisterer. Det er jo logisk. Og midt i smerten, fryder salmisten seg over alt det gode Gud gjør, og spør: Hva kan jeg gi ham tilbake? Det er et godt spørsmål. Du kan godt stille deg selv dette spørsmålet du også. Og han svarer i vers 13: Han vil løfte frelsens beger og påkalla Herrens navn. Hva er frelsens beger? Det er evangeliet. Han vil forkynne evangeliet. Og så vil han påkalle Herrens navn, og det betyr at han vil leve i bønn og i en nær relasjon til Herren. Det er et løfte han gir, et løfte han i vers 14 sier han vil holde for øynene på Herrens folk. Troen er ikke en privatsak. Den skal utøves offentlig og synlig for alle, for bare slik kan nye mennesker bli frelst. 

          

torsdag 10. november 2022

Salme 116,5-9

 5 Herren er nådig og rettferdig,

          vår Gud er barmhjertig.
          
   
  6 Herren vokter de uvitende,
          han kom meg til hjelp da jeg var langt nede.
          
   
  7 Kom til ro igjen, min sjel,
           Herren har svart deg!
          
   
  8 Ja, du har fridd mitt liv fra døden,
          øyet fra tårer og foten fra å snuble.
          
   
  9 Jeg skal vandre for Herrens ansikt
          i de levendes land.

v.5. Nådig, rettferdig, barmhjertig. Sterke ord. Hva betyr det at Gud er slik? Enkelt forklart: Fordi Gud er slik, sendte han oss sin Sønn for å frelse oss fra alle våre synder.  Vi må forstå at det er ikke Jesu frelsesverk som framvirker disse nydelige egenskapene hos Gud, nei, det er omvendt. Fordi Gud er nådig, rettferdig og barmhjertig, ofret han sin Sønn for å kunne øse all sin godhet over oss uten at noe hindrer ham i å gjøre det. I Kristus er synden borte. 

v.6 I forhold til alt som er å vite, er vi alle uvitende, og særlig er vi uvitende om Gud, hans vesen, tanker, planer og gjøremål. Når vi er langt nede, er det stor fare for at vi går oss vill i forhold til Gud og våre medmennesker. Men da vokter Gud over oss som en god Far, og han passer på oss og hjelper oss når vi blir sittende fast. 

v.7 Noen ganger må vi snakke oss selv til rette, befale våre tanker til ro, og det må vi gjøre i tro på at Herren alt har sendt et svar på vår bønn. Kanskje har det ikke nådd fram ennå, men svaret er sendt. Det kan vi si til oss selv i tro, og dersom vi tror slik, vil vi erfare at det er slik, sier Jesus. 

v.8-9 er to slike herlige trosutsagn. Si det ut! Si det til din himmelske Far: "Du har fridd mitt liv fra døden, mitt øye fra gråt og min fot fra å snuble!"  For det er sant for hver eneste kristen: Jesus har fridd oss fra døden. Den som har Sønnen, har livet. Men har han også frelst oss fra sorg og gråt? Hører ikke det menneskelivet til? Jo, men det han har frelst oss fra er det som Jesus kallar "gråt og tenners gnidsel", altså den evige fortapelse borte fra Gud. I stedet kan vi snakka om en framtid i de levendes land, i himmelen hos Gud der vi får leve for hans ansikt, et uttrykk for det dypeste personlige fellesskap vi kan tenke oss.

torsdag 3. november 2022

Salme 116,1-4

 Eg elskar Herren,

          for han høyrde mitt rop om nåde.
          
   
  2 Han vende øyret til meg,
          eg vil kalla på han alle mine dagar.
          
   
  3 Dødens band snørte seg om meg,
          redsler frå dødsriket nådde meg,
          eg fann berre naud og sorg.
          
   
  4 Då kalla eg på Herrens namn:
          «Å, Herre, berg livet mitt!»

Denne salma er skriven ut frå ei sterk erfaring. Salmisten må ha vore i den  største livsfare utan det minste håp om berging, og han må ha vore forferdeleg redd, det ser me av uttrykka "dødens band snørte seg om meg" og "redsler frå dødsriket nådde meg". Smak litt på desse uttrykka. Døden var som ein kvelarslange som hadde slynga seg om kroppen hans for å pressa livet ut av han, og den klaustrofobiske angsten, redslene frå dødsriket var ikkje å halda ut. Det var berre ein ting å gjera: Å kalla på Herren. "Å Herre, berg mitt liv!" Herren står over døden og er sterkare enn døden. Det har alltid vore slik, både i GT og i NT, og han demonstrerte sin suverenitet 1.påskedag då han stod opp frå dei døde og undertrykte døden for evig. Difor, når døden melder seg for tidleg, ropar me også til Herren Jesus desse sterke bøneorda: "Herre, berg mitt liv!" 
Salmisten fekk hjelp. Døden måtte sleppa taket. Herren vart han for sterk. Og resultatet på det som skjedde er berre så nydeleg: Kjærleiken til Gud flamma opp i salmisten sitt hjarta, og han tok pennen fatt for å dela vitnemålet sitt med andre, og Herren tok vare på det og slik at me 3000 år seinare kan fryda oss saman med han som fekk hjelp og dei mange millionane som har gjort same erfaring. 

tirsdag 1. november 2022

Salme 115,9-18

 9 Stol på Herren, Israel!

          Han er deira hjelp og skjold.
          
   
 10 Stol på Herren, Arons hus!
          Han er deira hjelp og skjold.
          
   
 11 Stol på Herren, de som fryktar han!
          Han er deira hjelp og skjold.
          
   
 12 Herren hugsar på oss, han velsignar.
          Han velsignar Israels hus,
          han velsignar Arons hus.
          
   
 13 Han velsignar dei som fryktar Herren,
          dei små og dei store.
          
   
 14 Måtte Herren la dykk auka i tal,
          både de og borna dykkar!
          
   
 15 De er velsigna av Herren,
          han som skapte himmel og jord.
          
   
 16 Himmelen er Herrens himmel,
          men jorda gav han til mennesket.
          
   
 17 Dei døde prisar ikkje Herren,
          alle dei som går ned til det stille landet.
          
   
 18 Men vi velsignar Herren
          frå no og til evig tid.
          Halleluja!
Desse versa deler Israel inn i tre ulike grupper: "Israel", "Arons søner" og "dei som fryktar Herren". Israel er etterkomarane etter dei 12 patriarkane, det som me i dag vil kalla etniske jødar, Arons sønner er prestane og dei som fryktar Herren er proselyttar, heidningar som hadde gått over å tru på Israels Gud og leva etter Skriftene. 
Alle grupper blir oppfordra til å stola på Herren, og det med god grunn. Han er deira hjelp og deira skjold. 
For Herren er ein Gud som velsignar alle som stolar på han og søker hjelp og tilflukt hos han. Han let dei auka i tal. Det er ein effekt av Herrens velsigning.
Difor ber me Herren om å velsigna oss også, slik at me aukar i tal. At me ikkje stagnerer korkje som familiar eller kyrkjelydar, men erfarer vekst og den gleda som følgjer med veksten. 
Vers 18 er eit viktig innskot her. Himmelen er Herrens himmel. Der regjerer Gud uinnskrenka. Der er det ingenting som er smitta av vondskap. Jorda derimot gav han til oss menneske. Ho er vårt domene. Her er det me som regjerer. Det les me også i 1.Mos. 1,26-28. "Han sette dei til å råda," les me om dei første menneska. Og Gud kunne ikkje sånn utan vidare overta jorda då menneska synda og la seg inn under djevelen. Skulle Gud med rette overta makta på jorda, måtte han gjera det som eit menneske. Og då forstår me meir det Jesus seier før han fòr opp til himmelen: "Eg har fått all makt i himmel og på jord...." Gudmennesket Jesus er no den som rår både i himmelen og på jorda, og han styrer historia mot den dagen då hans makt er proklamert for alle folk og nasjonar, og då kjem han att for å dømma levande og døde. 
v.17-18. "Dei døde" er dei fortapte. Dei har det kjenneteiknet at dei ikkje prisar Herren. 
v.19. Men me som er frelste, me ber det kjenneteiknet at me ikkje kan anna enn å prisa han, ja, dag og natt, og det skal me halda på med i all æva.

mandag 24. oktober 2022

Salme 115,2-8

   2 Kvifor skal folka seia:

          «Kvar er deira Gud?»
          
   
  3 Vår Gud er i himmelen,
          alt han vil, det gjer han.
          
   
  4 Gudebileta deira er av sølv og gull,
          menneskehender har laga dei.
          
   
  5 Dei har munn, men kan ikkje tala,
          dei har auge, men kan ikkje sjå.
          
   
  6 Dei har øyre, men kan ikkje høyra,
          dei har nase, men kan ikkje lukta.
          
   
  7 Dei har hender, men kan ikkje føla,
          dei har føter, men kan ikkje gå,
          dei har ikkje lyd i strupen.
          
   
  8 Slik blir òg dei som lagar dei,
          og alle som set si lit til dei.

Tanken er slik i dette avsnittet: Det som skil Israels Gud frå andre gudar, er at han er transendent og usynleg. Avgudane derimot er laga av stokk og stein og godt synlege. Men problemet med dei er at dei er livlause, dei er kraftlause løgngudar, ikkje høyrer dei, ikkje ser dei og dei kan korkje snakka eller agera, og alle som lagar og dyrkar dei, blir som dei, kraftlause og livlause. 
Israels Gud derimot er ein levande Gud. Han kan ikkje målast og vegast og studerast utover det han sjølv openberrar av seg sjølv. Han er i himmelen, og han gjer det han vil. Ingen kan styra over han eller kontrollera han på nokon måte.  Men han kan påverkast, og han ønskjer å bli påverka. Difor har han gjeve oss retten til å be, og vil at me skal nytta denne retten flittig, ja, til ei kvar tid. For det er ein ting her som kanskje ikkje er så lett å forstå, men som likevel er slik: Når Guds barn ber, opnar dei for at Gud skal kunna gjera sine gjerningar. Det har samanheng med noko som står seinare i denne salma: "Himmelen er Herrens himmel, men jorda gav han til menneska." Kva vil så Herren? Han vil svara positivt på sine barns bøner. Han elskar det. Gud er ein god Gud som høyrer, ser, talar og handlar. Kvifor må folkeslaga spørja kor Gud er? Det skulle ikkje vera naudsynt. For dersom me som hans barn lærer oss å leva i bøn, vil folk lett erfara Gud i møte med oss, me som har han i oss og som faktisk er Kristi kropp i verda. 

torsdag 20. oktober 2022

Salme 115,1

 Ikkje oss, Herre, ikkje oss,

          gjev heller ditt namn ære,
          du som er kjærleg og trufast.

For ei spesiell bøn dette er. 
Det ligg i menneska sin syndige natur å søkja ære for seg sjølv ved å gjennomføra store bedriftar, anten det er som idrettsfolk, oppdagarar, krigarar, vitskapsfolk, politikarar eller noko anna. Leiarar (også kristne) har lett for å framstilla seg sjølv i eit gunstig lys ved å løfta fram alle sigrane sine og skjula alle nederlaga, og stundom lyg folk til og med på seg bragder som dei ikkje har gjort for å få ein beundring dei ikkje fortener, og idrettsfolk dopar seg for å oppnå resultat som dei elles ikkje hadde oppnådd, alt for å skaffa seg ære, og med æra følgjer det gjerne pengar. Knapt noko avslører oss menneske som reinskorne syndarar som behovet for å bli anerkjent og hylla som noko stort og viktig.

Men Bibelen er klar: Skal du søka ære, skal du søka ære hos Gud og ikkje hos menneske. Og kven er det Gud ærar? Dei som trur på Jesus, lever etter hans ord og framhevar andre meir enn seg sjølv, dei audmjuke. 

Så eit viktig poeng: Me er skapte av Gud for å prisa og æra han med alt me er og har. For ingen av oss har noko som me ikkje har fått. Våre fortrinn er Guds ære åleine. Når me søkjer ære frå vår eigen del, driv me avgudsdyrking, likeeins dersom me gjev eit anna menneske større autoritet og ære enn Jesus i liva våre. 

Det er farleg når menneska får ære, farleg på den måten at dei blir så blenda av seg sjølv at det kan hindra dei i å sjå Gud, eller dei kan bli forførte til å tru høgare om seg sjølv enn det som er sant, og dei kan koma til å føreta seg ting som fører dei bort frå Gud. 

Det er lett for oss å setja oss sjølve i sentrum som om me er kjelde og opphav til noko som helst. Det er me ikkje. Alt godt kjem frå vår kjærlege og trufaste Gud, han som har skapt oss med evner og anlegg, og som gjennom Sonen sin har gjeve oss frelse frå alle våre synder. Me ærar han fordi alt det gode me kan nyta og yta kjem frå han. 

Difor er denne bøna god: Ikkje oss, Herre, ikkje oss. Gje ditt namn ære, du som er kjærleg og trufast. 

onsdag 19. oktober 2022

Salme 114

 Då Israel drog ut frå Egypt,

          Jakobs hus frå eit framandt folk,
          
   
  2 då vart Juda hans heilagdom
          og Israel hans rike.
          
   
  3 Havet såg det og rømde,
          Jordan snudde og rann tilbake.
          
   
  4 Fjella hoppa som vêrar
          og haugane som lam.
          
   
  5 Kva har hendt deg, hav, sidan du rømmer,
          sidan du snur og renn tilbake, Jordan,
          
   
  6 sidan de hoppar som vêrar, de fjell,
          og som lam, de haugar?
          
   
  7 Jord, skjelv for Herrens andlet!
          Skjelv for Jakobs Gud,
          
   
  8 
han som gjer berget til ein innsjø
          og harde fjellet til ei vassrik kjelde
.

Salma handlar om kva som hende då Gud førte Israel ut av Egypt. Alle naturlege hindringar vart fjerna, skapningen måtte lyda Skaparen og skaparverket fryda seg. 
Då Juda og Israel vart ført ut av fangenskap og slaveri, vart Juda Guds heilagdom og Israels hans rike. 
Me skjønar at salma er skriven etter riksdelinga på 900-talet f.Kr. 
Israel vart historias første frie nasjonsdanning.  Det nye og unike var at det opppstod ein nasjon vart styrt av lov og rett, og ikkje av makt og styrke. 
Nasjonal fridom har nemleg sine røter i Gud og Guds openberring. 
Berre Gud kan sikra ein nasjons fridom, men då lyt nasjonen halda seg til Gud, og respektera og lyda hans lover. 
Denne salma syner oss at det skjer veldige omveltningar i samfunnet og naturen når Gud for alvor intervenerer. 
Difor ber me om at Gud enno ein gong skal intervenera i landet vårt også, og fri oss frå alle djevelens løgner som har fått festa seg i samfunnet og lovverket. 

mandag 17. oktober 2022

Salme 113

 Halleluja!

          Syng lovsong, Herrens tenarar,
          pris Herrens namn!
          
   
  2 Velsigna vere Herrens namn
          frå no og til evig tid!
          
   
  3 Der sol går opp og sol går ned,
          skal Herrens namn vera lova.
          
   
  4 Herren er opphøgd over alle folkeslag,
          hans herlegdom er høgare enn himmelen.
          
   
  5 Kven er som Herren vår Gud,
          han som tronar i det høge
          
   
  6 og ser i det djupe
          – kven i himmelen, kven på jorda?
          
   
  7 Han reiser den veike opp av støvet
          og lyfter den fattige frå dungen.
          
   
  8 Han gjev dei plass blant stormenn,
          dei store i sitt folk.
          
   
  9 Den barnlause lèt han bu i huset
          som lukkeleg mor til ein barneflokk.
          Halleluja!

Salme 113 er den første salma i "det vesle hallel" (Salme 113-118) som jødane song kvar påske då dei åt påskemåltidet sitt. 
"Hallel" er forkorting av "halleluja" som denne salma startar ut med. Det er ein god plass å begynna for oss alle. Me prisar Herren var morgongry, utover dagen og i kveldinga, som me kan lesa ut av vers 3. Herrens namn er eit frelsarnamn, og som eg har skrive før, har du hans signatur på livet ditt, er du frelst. Og kven har Herrens signatur? Alle som kallar Herrens namn. Så enkelt. Påkallar du Jesus? Då er du frelst, totalt inndekka av Jesus sjølv. For hans namn innbefattar heile hans person og hans frelsesverk. 
v.4. At Herren er opphøgd over alle folkeslag betyr at han er alles Gud. Igjen må me sitera starten av Misjonsbefalinga: "Eg har fått all makt i himmel og på jord.." Makt til å tilgje, makt til å kalla, makt til å gje lover, makt til å lækja, makt til å setja fri, makt til å dømma. Og dette må kunngjerast for folkeslaga slik at dei kan venda om til han og sverga han truskap. 
v.6-7. Og for ein konge han er. Ikkje ein distansert despot, men ein medfølande og nærverande Far som ser i det djupe, ja, til dei som er djupast nede på samfunnsstigen, og ikkje berre det, han ser ned i einkvar avgrunn som opnar seg i den enkeltes liv. Korleis kan han det? For han har vore i det djupaste djup og proklamert sitt rike også der. Og er du der, i avgrunnen, så er ikkje Jesus berre saman med deg, han er der for å frelsa deg ut av fortvilinga, løfta deg opp frå dungen og setja føtene dine på fast grunn. 
v.8. Ja, han går enno lenger her. Han plasserer deg saman med stormenn i ditt folk, og i Guds rike er det dei audmjuke som har størst innflytelse. 
v.9. er eit vidunderleg vers for alle små kyrkjer som ikkje har erfart vekking på årevis, kanskje aldri, men som lengtar og ber etter at det skal skje, at dei skal bli fruktbare i den forstand at dei blir kapable til å vinna menneske for Kristus og leggja dei til kyrkjelyden. Det skal skje. Ein dag losnar det. Ein dag kjem den krafta og det livet frå Gud over kyrkja som skal til for at ho skal bli mor til nye barn og føda nye liv. Denne sanninga held me fast med og prisar Herren for. Halleluja.