onsdag 11. mai 2022

Salme 106,32-41

v.32-33 Ved Meriba utfordra folket Gud. Dei klaga på at han ikkje sørga for dei skikkeleg. Dei mangla vatn, og det gjorde dei både sinte og sure. Dei gjekk til Moses og oppførte seg skikkeleg trugande, han var redd dei kom til å steina han. I tillegg ytra dei tvil om den Gud som hadde ført dei ut av Egypt, framleis var saman med dei.  Det var dette som gjorde Gud harm. Gud likar ikkje å bli mistrudd. Folket skulle ha samla seg til bøn, i staden samla dei seg til opprør, og Moses vart smitta av denne ånda av vantru og klaga høglydt til Gud om at livet hans stod i fare.  Då sa Gud til Moses at han skulle slå med staven sin på fjellet, og slik opna han ei vasskjelde. Han hjalp dei, men det var ein bismak i det alt saman. 

I vers 34-39 kritiserer salmisten folket for ikkje å ha fullført domen over folkeslaga i Kanaan ved å rydda dei ut slik Gud hadde sagt. I staden blanda dei seg med desse folkeslaga, og begynte å tru på gudane deira. Dei sokk lenger og lenger ned i heidenskapen, og begynte å ofra barna sine til vonde ånder. Dei auste ut skuldlaust blod, og slik vanhelga dei landet sitt og seg sjølve. Desse versa er lett å adressera til Noreg og mange andre land i vår tid då millionvis av skuldlause ufødde barn kvart år vert ofra til Gud veit kven på sjukehusa. 

v.40-43. Barnedrap vekkjer Herrens vreide og avsky. Dei som driv med slikt, vil hamna i hendene på andre folkeslag. Abortpraksisen har djupe åndelege implikasjonar. Så lenge me held på med dette svineriet, står me i fare for å tapa vår sjølvråderett, og skal me vera ærlege så er mykje av denne alt gått tapt for oss i Noreg. Lat oss no be om at folket enno ein gong må bøya seg for Gud, venda om frå syndene sine og be om nåde slik at me på sikt kan behalda og styrka sjølvråderetten. 


torsdag 5. mai 2022

Salme 106,24-31

 Vers 24 syner til den gongen då israelittane nekta å gå over Jordan for å innta Kanaans land fordi dei trudde landet var uinntakeleg. Berre Josva og Kaleb trudde at Gud ville hjelpa dei til å lukkast med prosjektet, sjølv om Gud utrykkjeleg hadde gjeve dei ordre om å gå over elva. Som straff måtte folket gå i øydemarka i 40 år heilt til den vaksne generasjonen var død. Vantru genererer straff.

V 25-27 er ein ny synd-straff syklus. Folket murra mot Gud. Dei var misnøgde med måten han førte liva deira på, og han truga dei med diaspora, ein dom som vart sett i verk både i 587 f.Kr og 135 e.Kr. 

V.28-31 syner til ei hending i 4.Mos.25 der israelittiske menn begynte å dyrka Baal-Peor, ein fruktbarhetsgud, og dei dreiv hor med moabittiske kvinner. Det var ein del av avgudsdyrkinga. Gud straffa folket med pest. Tusenvis døydde. Då tok Pinhas, barnebarnet til Aron, initiativ, drap ein israelitt og elskerinna hans, og pesten stoppa. For dette vart Pinhas rekna mellom dei rettferdige. 

Me lever i ei tid i vesten no der grenselaus seksualitet blir framheva som noko gjevt. Det er moderne Baal-dyrking. Utukt er akseptert av dei fleste, og blir praktisert av mange. Som kristne må me ta avstand frå dette, halda oss unna det, og melda oss ut av kyrkjesamfunn som godtek det som i dag blir kalla seksualmangfald. Seksuallivet høyrer utelukkande heime i det livslage ekteskapet mellom ei kvinne og ein mann, og kristne lærarar som seier noko anna, har brote med Gud og hans ord. Dei er vranglærarar, ulvar i saueham. Dei er farlege, og skal ein kristen bli bevart hos Herren og veksa i nåde og kjennskap til han, må han/ho koma seg bort frå slike leiarar og søkja vern der Guds ord blir forkynt med truskap.