søndag 17. oktober 2021

Salme 100,4-5

 Kom gjennom portane hans med takkesong,

          inn i føregardane med lovsong!
          Lov han, velsign hans namn!
          
   
  5 Herren er god, evig er hans miskunn,
          hans truskap varer frå slekt til slekt.

Dette verset er ein invitasjon til alle om å koma inn i Guds rike, og det med lov og takk. 
"Vend deg om i glede" var tittelen på ei bok av Edin Løvås som kom ut for nokre år sidan. 
Du forstår: omvending er inga tungsindig sak, men ei gledefull erfaring og oppleving. Jesus forkynte: "Vend om, for himmelriket er kome nær!" Det er flott. Motivasjonen for omvending ligg ikkje i Guds dom, sjølv om Guds dom er ein meir enn god nok grunn til å venda om, men hovudgrunngjevinga ligg i Guds evangelium. Portane til Guds rike er opne. Dei er opna av Jesus. Det er berre å koma seg inn og sleppa gleda og lovsongen laus. 
For Herren er god. Han er generøs. Han er positivt innstilt til deg. Alt han gjer i livet ditt er godt. Det som skjer som ikkje er godt, som ikkje byggjer deg opp, kjem ikkje frå han. For han er berre god. Hans miskunn varer evig, les me. Den tek aldri slutt. Heller ikkje for deg, min ven. Trufast tilgjev han deg alle dine synder, han bryt aldri pakta si med deg som seier at så lenge du trur på Jesus så er du eit tilgjeve menneske. Han hegnar om deg og  passar på deg heile livet til du kjem heim til han i himmellandet der lovsongen vil tona mot deg med enorm kraft, og du blir reven med i hyllesten av han som var og som er og som kjem. 

fredag 15. oktober 2021

Salme 100,1-3

 Rop med jubel for Herren, all jorda!

          
   
  2 Ten Herren med glede,
          kom fram for han med jubel!
          
   
  3 Kjenn at Herren er Gud!
          Han har skapt oss, vi er hans,
          vi er hans folk og den flokken han gjeter.
          
   
  4 Kom gjennom portane hans med takkesong,
          inn i føregardane med lovsong!
          Lov han, velsign hans namn!
          
   
  5 Herren er god, evig er hans miskunn,
          hans truskap varer frå slekt til slekt.

Vers 1 repeterer oppfordringa til alle menneske om å ropa av jubel for Herren. Kva jublar folk over i våre dagar? Vel, mest jublar dei på tribunen når favorittfotballaget deira skårar mål eller vinn ein kamp. Då står dei gjerne i baris og skrik for full hals av glede. Hermes, den greske idrettsguden, er, ved sida av Mammon, pengeguden, blitt vår tids gud. Men han er ein avgud. Kven er det så som ropar av jubel for Herren? Dei som elskar Jesus av hjarta. Kvifor ropar dei av jubel? Fordi dei er blitt frelst ut av synda, døden og domen, fordi dei er blitt sameint med Gud, sin Far, fordi dei har fått ei sikker framtid og eit trygt håp. "Difor kan de jubla av glede," skriv Peter i sitt første brev kap 1 vers 6, "sjølv om de no ei lita stund, om så må vera, har det tungt i mange slags prøvingar." 
v.2 oppfordrar oss til å tena Herren med glede, ikkje med sorg og sukk. Tenesta for Jesus er nemleg ei gåve frå Gud, ei gåve som gjer oss rike og betydningsfulle. Nokre opplever det som eit offer å vigsla seg til kristen teneste. Det er det ikkje. Det er eit privilegium å få lov å tena ein slik stor og kjærleg konge som Jesus, og ikkje minst: få gå i tospann med han som vår sjel elskar over alt på jorda. 
Kva er det å tena Jesus? Det er nettopp å koma fram for han med jubel. Ser du det? Å tena Jesus er å lova og takka han frå sola står opp til ho går ned. Lovsongen og takken er den grunnleggjande kristne tenesta. Alt anna spring ut frå dette.  Jesus elskar å høyra stemmene våre, og han elskar hjartekontakten som me gjev han. 
v.3. Og der, i dette nære fellesskapet med Jesus kjenner me at han er Gud, og at hans liv strøymer inn i oss, for det guddommelege livet definerer han sjølv som å kjenna han. Joh. 17,3. Då blir me også kjende med oss sjølve, me kjenner at me tilhøyrer han, at han elskar oss så ufatteleg høgt som han gjer. Og ikkje berre det, me forstår at me ikkje er åleine, me er eit folk, ein familie, ein kyrkjelyd, det folket han gjeter. 
Bilde av Jesus som gjetaren vår er eit av dei kjæraste me har av han. Det andar av omsorg, beskyttelse og sant leiarskap. 
Me rosar oss av Jesus. Han er vår gjetar, den gode gjetaren som gav livet sitt for sauene. Han bar våre synder med seg opp på treet, slik at me skal døy bort frå dei og leva for rettferda, leva for HAN. 

mandag 11. oktober 2021

Salme 99,4-9

 Mektig er kongen, han elskar det rette.

          Det er du som grunnfester rettvise,
          du gjer rett og rettferd i Jakob.
          
   
  5 Opphøg Herren vår Gud,
          bøy dykk ned for hans fotskammel!
          Heilag er han.
          
   
  6 Moses og Aron var blant hans prestar,
          Samuel blant dei som kalla på hans namn.
          Dei ropa til Herren, og han svara dei,
          
   
  7 i skysøyla tala han til dei.
          Dei heldt hans bod og lova han gav.
          
   
  8 Herre, vår Gud, du svara dei.
          Du var ein Gud som tilgav dei,
          men som òg hemna deira gjerningar.
          
   
  9 Opphøg Herren vår Gud,
          bøy dykk mot hans heilage fjell.
          Heilag er Herren vår Gud.  (https://bibel.no)

v.4. Kongen her er Gud. Han elskar det som er rett, og hatar alt som er galt. Kva er rett? Det som Gud seier er rett, er rett. For det er HAN som definerer kva som er rett og kva som er galt. Han har mynde til det. Og det han definerer som rett, vil finna ein djup resonans i alle menneske, for me er skapte i hans bilete, og me forstår Paulus når han skriv i Fil.4,8:  "Alt som er sant, og alt som er ære verdt, alt som er rett, og alt som er reint, alt som er verdt å elska, og alt som er verdt å akta, ja, alt som er til glede og alt som fortener ros...." det er rett. For å seia det eneklt: Trur du på Jesus Kristus og innrettar du livet ditt etter dei ti boda, det doble kjærleiksbodet og den gylne regel då er du på trygg grunn med livet ditt. Då vil det gå bra med deg. 

I v.5 får me ei ny oppfordring om å løfta Herren opp, det er som før nemnt vårt livskall, og det gjer me best ved audmjuka oss for han. Å bøya seg for Gud er å bøya seg for hans ord og gje han rett i alt han talar til oss både gjennom lov og evangelium. Dei som opponerer mot Guds ord, opponerer mot Gud og løftar seg sjølv over han. Det er den menneskelege grunnsynd. Ingen som set seg sjølv over Guds ord kan stå seg for Guds dom, for Herren er heilag. Han vil dømma alle etter sin eigen standard, og den har han openberra for oss. Det handlar om å tru på Jesus og lyda hans ord. 

v.6-7. Moses, Aron og Samuel gjorde akkurat det, og Herren løna dei ved å svara på bønene deira. Mange ber og ber, men får ikkje det dei ber om. Kan svaret på dette dilemmaet liggja her? Eg berre spør. 

v.8 Å vera kristen er å leva under Guds nådes paraply, under hans tilgjeving, den som me har i Jesus Kristus. Men det er også å leva under Guds oppseding. Når me vik av frå Guds lover, må han disiplinera oss for å få oss attende på den rette og trygge vegen. Eg trur det er slik me må forstå dette at han "hemna deira gjerningar". Det er snakk om disiplinærstraff, som me også kjenner att frå vårt eige samfunn. 




søndag 10. oktober 2021

Salme 99,1-3

 Herren er konge, folka skjelv,

          han tronar over kjerubane, jorda bivrar.
          
   
  2 Stor er Herren på Sion,
          han er opphøgd over alle folk.
          
   
  3 Dei skal prisa ditt namn, det er stort og vekkjer frykt.
          Heilag er han.

Gjennomgangstonen i denne salma er at Gud er stor og heilag, to omgrep som høyrer tett saman i Bibelen. At Gud er stor betyr at han er over alle i makt og kraft, at han er heilag betyr at det er HAN som definerer rett og galt, godt og vondt her i verda. Dette hevar han over all menneskeleg dom, for menneska har ingen gyldige normer å dømma etter, og dei manglar makt til døma og kraft til å eksekvera noko dom. 

Salmisten startar med å slå fast at "Herren tronar over kjerubane", dei mektige englane som alltid står framfor Gud og ser hans åsyn. I Bibelen har me nokre døme på at folk møter englar, og når det skjer, blir dei redde, for englane er store og dei strålar kraftig av Guds herlegdom. Tenk då å få eit møte med den Gud som har skapt desse enorme skapningane, og som berre låner dei litt lys og kraft!! Ikkje løye av folk, med eller utan god grunn, skjelv av frykt då. Då forstår alle at det lønar seg å stå på godfot med ein slik Gud. Det forstod Paulus også då han møtte Jesus i eit syn utanfor Damaskus. Han bøygde seg straks og all opposisjon, den som hadde drive han til å forfølga dei kristne,  forsvant på under ein sekund.

v.2. For Herren er stor på Sion. Sion er tempelberget i Jerusalem der folket i GT samla seg for å lova og æra Gud, og der Gud openberra seg for folket sitt. Dei første kristne samla seg også der dagleg etter pinsedag for å æra den oppstadne Jesus, forkynna evangeliet både i ord og gjerning, og Sion kan i dag også brukast som eit uttrykk for Guds verdsvide kyrkje som forkynner Guds autoritet og overherredøme i alle folk og nasjonar. Der Kristi kyrkje, Guds ord og Guds heilage ande er, der er Sion. 
v.3 "Dei" er her nasjonane. Nasjonane skal prisa Herrens namn. Det er ei frukt av forkynninga av evangeliet, og det at kyrkja på ein kvar plass lovar og ærar Jesus, lækjer dei sjuke, vekkjer opp døde, set forgjorde fri og på den måten forkynner hans stordom. Forkynninga og Gudsrikegjerningane vekker frykt i heidningane slik at dei kastar frå seg sine gamle gudar og sine eigne tankar og idèar, kapitulerer overfor overmakta og overgjev seg til Israels Gud og hans Messias. 

lørdag 9. oktober 2021

Salme 98,4-9

 Rop av glede for Herren, all jorda!

          Bryt ut i jubel, syng og spel!
          
   
  5 Syng for Herren og spel på lyre,
          spel på lyre, lat songen tona,
          
   
  6 spel på trompetar, lat hornet klinga,
          rop av glede for kongens andlet,
          for Herren!
          
   
  7 Havet og alt som fyller det, skal brusa,
          jorda og dei som bur der.
          
   
  8 Elvane skal klappa i hender
          og fjella jubla i kor
          
   
  9 for Herrens andlet.
          For han kjem og skaper rett på jorda.
          Han skal dømma verda med rettferd
          og folka med rett.

I v.4 oppfordrar salmisten alle verdas folk å lova Herren, og det med glede. Ekte lovsong kan jo berre koma frå folk som har teke imot Guds frelse i Jesus Kristus, "den store gleda", som engelen forkynte for gjetarane julenatt, ei glede som ikkje berre er for Israel, men for alle verdas folk. 

Og englekoret på Betlehemsmarkene jubla over denne frelsa og gav Gud ære, og me vil jubla saman med dei og ropa: "Ære vere Gud i det høgste, fred på jorda og mellom menneske som Gud har glede i!" 

Og kven er desse menneska? Det er alle dei som har teke imot Jesus i hjarto sine, dei som ikkje kan leva utan Han.  

Så tek me fram instrumenta våre, og let oss fanga inn av den enorme gleda som strøymer fram og tilbake framfor Guds kongstol. For der er det berre glede. 

I v.7-8 flyttar me ut i naturen. Havet med sine bølgjer, store djup og merkelege skapningar, elvane med fossar og stryk og fjella med sine mektige formasjonar og alt som elles lever på jorda er eit enormt vitnemål om Skaparen, kor stor og mektig han er, kor god og kreativ han er og om kva han er god for i liva våre. For ein Gud me har!!

v.9 Og ein dag kjem han attende til jorda for å dømma alle menneske med rettferd. Akkurat no lever me i nådens tid då Gud er heilt oppslukt av å bringa frelse til alle menneske. Det er for så vidt også ein måte å skapa rett på, for det skjer noko veldig rett når eit menneske overgjev livet sitt til Gud. For Gud har rett på oss alle, vitterleg, både fordi han har skapt oss og fordi han har frelst oss. Og den dagen han kjem for å dømma verda, blir det akkurat ut frå om me har gjeve han det han har rett på, eller om me har levd som våre eigne gudar. Her handlar det om evig liv eller evig fortaping. 

lørdag 2. oktober 2021

Salme 98,1-3

 Ein salme.

        
          Syng ein ny song for Herren,
          for han har gjort under!
          Hans høgre hand og heilage arm
          har gjeve han siger.
          
   
  2 Herren har gjort si frelse kjend,
          openberra si rettferd for auga på folka.
          
   
  3 Han kjem i hug si miskunn,
          sin truskap mot Israels hus.
          Heile jorda har sett
          frelsa frå vår Gud.
Det er ei veldig profetisk kraft i desse versa. Kva under er det vers 1 syner til som er verd ein ny song? Jo, det at Herren har gjort si frelse kjend og openberra si rettferd for auga på folk, som me les i vers 2. Den kristne verdsmisjon er det største av alle mirakel under himmelen. For det første er det eit stort under at misjon i mogeleg. Det kosta Jesus livet å gjera himmelen tilgjengeleg for alle menneske. Utan hans død og oppstode hadde det ikkje vore noko kristent evangelium å forkynna for verda. Ingen andre enn Jesus kunne opna himmelen for oss. Og han gjorde det då han døydde for våre synder på krossen, og hans sigerrike oppstode står som eit vendepunkt i historia. Det var den oppstadne Kristus som gav læresveinane sine misjonsoppdraget. Hans død omfatta alle, og Guds frelse er ei gåve som skal rekkast ut til alle menneske i alle nasjonar, og berre slik kan hans rettferd bli openberra for auga på folka. Og salma ser lenger fram. Det er litt av eit "statement" når salmisten skriv at Herren har gjort si frelse kjend for jordas mange folk. Det er som om han ser fram mot den tid då det kristne evangelium har nådd fram til alle avkrokar på jorda. Det er mektig. Og i dette universelle bilete har Israels hus ein sentral plass. For det er ingen tvil: Gud ser på verda som ein todelt storleik: Israel og nasjonane, og sjølve misjonshistoria er eit uttrykk for Guds truskap mot Israels hus. Korleis det? Jo, Israels kall var å bringa Guds velsigning til folkeslaga. Men då dei valde bort Jesus, hadde dei ikkje lenger noko bodskap å forkynna eller noko velsigning å dela. Men i sin truskap mot Israel let Herren oppdraget gå vidare til truande frå alle nasjonar slik at oppdraget likevel skulle gjennomførast. Og me må sjå det slik: Heile Bibelen er ei jødisk bok, og gjennom kyrkja blir denne velsigninga frå Israel forkynt for folkeslaga. Det er ein mektig visjon. Men i siste fase av dette løpet skal heile Israel bli frelst, og det er det me ser konturane av akkurat i skrivande stund. Herren samlar folket sitt på Israels fjell for å frelsa og lækja dei etter 2000 år i diaspora. 

onsdag 29. september 2021

Salme 97,8-12

 Sion høyrer det og gleder seg,

          Judas døtrer jublar, Herre,
          over dine dommar.
          
   
  9 For du er Herren, Den høgste over all jorda,
          høgt er du opphøgd over alle gudar.
          
   
 10 Hat det vonde, de som elskar Herren!
          Han vaktar sine trugne
          og friar dei frå urettferdiges hand.
          
   
 11 Lys bryt fram for den rettferdige
          og glede for dei ærlege av hjartet.
          
   
 12 Gled dykk i Herren, de rettferdige,
          lovsyng hans heilage namn!
v.8 Det som særpreger Sion og Judas døtre er at dei høyrer det Gud seier og jublar over hans dommar, dvs hans ord og beslutningar. Her ser du kva ein sann kristen er: ein som høyrer Guds stemme og som frydar seg over hans ord. 
v.9 lærer oss at Israels Gud, vår Herre Jesu Kristi Far er den einaste sanne Gud. Han er Herren, og han er høgt opphøgd over alle gudar. Det er han fordi han er den einaste sanne Gud, og kristendomen er den einaste sanne religion, og i innhald alle andre religionar knusande overlegen. Som eg har skrive før: Religionane krev av deg at du skal fortena det evige livet med å oppfylla spesielle bod og krav. I kristendomen er alt av nåde, og Guds frelse er ei gåve som me får ta imot i tru. Fantastisk rett og slett. Kristendomen er ein religion for dei utan religiøst talent. 
v.10 Alle som har erfart Guds enorme godleik vil automatisk hata det vonde, det destruktive, mørke og skremmande. Når salmisten seier: Hat det vonde, så seier me som elskar Herren: Sjølvsagt. Det skulle berre mangla. 
Men å hata det vonde er ikkje berre å kjenna seg fråstøytt av det. Det er å gå til åtak på det og overvinna det med det gode. Det er å kjempa ein uforsonleg kamp mot alt slikt, anten det er mobbing, hat, bedrageri, baktale, abort, svik, utruskap, vald eller raseri. Det er mykje av dette i verda, og når me tek tak i det, treng me til dei grader siste delen av verset: at Gud vernar oss, og at han frir oss frå urettferdiges hand når me sjølve vert utsette for mottåtak. Og det skjer i verda i dag. Mange gode truande menneske sit i fengsel fordi dei har kjempa saman med Jesus mot det vonde og for det gode. 
v.11 er eit flott vers. Lys er eit samleomgrep for alt godt som Gud deler med sine barn. Når Guds lys strålar fram for oss, forstår me at me er elska og me skjønar kva Gud vil at me skal gjera. Og ikkje sjeldan kjem han til oss med lys når me er på mørke plassar i livet. Der det ingen glede er, kjem han med si glede til alle dei som er ærlege og redelege i sin kristendom. Dette opplever dei forfølgde kristne mykje av. Richard Wurmbrand skriv ein plass at det han erfarte i rumensk fengsel av glede frå Gud var av ein slik art at han ikkje kan forklare det med ord. Men han legg også til at freistingane og prøvingane kunne vera ubeskrivelege. Det var ei ekstremoppleving. 
v.12. Difor blir me oppfordra til berre å gje Guds glede rom når ho kjem til oss, og ikkje spara på ho. Korleis? Ved å lovsyngja hans heilage namn. Lovsongen er rett og slett ei vidunderleg gåve i seg sjølv som tek vare på mange andre gåver Gud deler med oss.