Salme 26,6-12

 6 Eg vaskar mine hender i uskuld, Herre,
          så eg kan gå omkring ditt altar
         
     7 medan eg lèt mi lovsongsrøyst lyda
          og fortel om alle dine under.
         
     8 Herre, eg elskar din bustad,
          staden der din herlegdom bur.
         
     9 Riv meg ikkje bort med syndarar
          så eg mistar livet saman med drapsmenn.
         
    10 Dei har udåd i hendene,
          høgre hand er full av stikkpengar.
         
    11 Men eg fer fram utan skuld.
          Løys meg ut og ver meg nådig!
         
    12 Min fot står på jamn grunn.          Der folk samlast, skal eg velsigna Herren.

v.6. Å vaska hendene var ein gamal skikk for å stadfesta eiga uskuld (sjå 5.Mos.21,6).  Det var ein slags eid. Pontius Pilatus må ha visst om denne jødiske skikken då han dømde Jesus til døden og samstundes sa seg fri frå skuld. Det hjalp han så lite, for vaskinga kunne ikkje vaska bort skuld, berre stadfesta at det ikkje var noko skuld å vaska bort.

David vaska hendene framfor Guds ansikt for å stadfesta at han hadde rett til omgang med (gå omkring ditt alter), at han ikkje hadde noko uoppgjort på samvitet. 

Vårt altar er Kristi kross. Der kan me ha fortruleg omgang med Gud, for det var der Kristus tok bort alle våre synder, og har me lagt alt vårt på bordet, får me koma Gud nær eine og åleine pga Kristi kross. 

v.7: I Guds nærvær sømer det seg med lovsong, og hans nærvær løyser lovsongen ut i sinn og munn. Når du kjem nær til Gud, eller han kjem nær til deg, blir du fanga at ein atmosfære av glede, høgtid og vørdnad, og lovsongen vellar fram i deg. Det andre som skjer med deg er at du får trong til å dela med andre det du har sett og høyrt hos Gud. Det blir så enormt stort for deg, ikkje ein del av livet, men heile livet. Den som får stå Gud nært, blir eit evangeliserande menneske.

v.8: Kor er Guds bustad? Kor finn me hans herlegdom? Guds budstad er hans truande kyrkje, og hans kyrkje finn du der dei truande samlast for å tena kvarandre og dela Ordet, brødet og vinen med kvarandre. I alt dette er Guds herlegdom løynt, og kjem fram i dagen ved at menneske kjem til omvending og tru, at Anden og hans nådegåver vert utdelt og tatt imot, at Gud vert æra, at sjuke vert lækte, bundne sett fri osv. 

Guds sanne kyrkje er svaret for den som ønsker å bli kjent med Gud i vår tid. Difor seier David i vers 12 at han vil prisa Gud der folk samlast, eller i forsamlinga, som det står både både King James og Lutherbibelen. (Men elles er det fint om kristne lovsyng Herren alle plassar der folk samlast. Det vil føra Guds nærvær ut i verda og mange til tru, det.)

v.9-10  er i følgje King James studiebibel er det ein konges bøn om at ikkje makta skal blenda han og gjera han til ein korrupt drapsmann og få dom deretter. I ei gamal Brorsonsalme syng me: 

"Begynt er ikke endt, 

det fatt i tide, 

du som har Jesus kjent, 

bli ved å stride. 

Tenk hvilken skjendig ting først Gud å kjenne, 

og siden seg omkring 

til verden vende."   

 I vers 11a. hevdar David igjen at han er uskuldig. Å vera uskuldig betyr ikkje å vera utan synd, men at ein dømer synda hos seg sjølv og vender seg bort frå henne, og ikkje fornektar eller skjuler henne på noko vis. Det er å leva med integritet. Difor er det meiningsfullt for David å be om å bli forløyst og benåda. Om han ikkje lever i synd, kjenner han trykket frå synda i sitt indre og er avhengig av at Gud frir foten hans frå fall, og syner han nåde for alt som er galt i hjarta. Slik er han som alle truande gjennom alle tider. 

Salme 26,1-5

   Gjev meg min rett, Herre!
          For eg har gått fram utan skuld.
          Eg set mi lit til Herren og vaklar ikkje.
     
     2 Prøv meg, Herre, gransk meg nøye,
          prøv hjarte og nyrer som med eld!
     
     3 For di miskunn har eg hatt for auge,
          eg har ferdast i di sanning.
     
     4 Eg set meg ikkje med løgnarar
          og går ikkje inn til falske folk.
     
     5 Eg hatar forsamlinga av valdsmenn
          og sit ikkje saman med lovlause.

Det er ein artig tekst me skal sjå på i dag, ein tekst som skapar hovudbry for oss evangeliske kristne som er oppdregne til å ikkje skryta av oss sjølve, men å slå oss for brystet og sei: "Gud, ver meg syndaren nådig."  Men David har ikkje den oppsedinga. Han levde før pietismen. Derimot fortel han Gud om alt han meiner er bra i livet hans og som bør telja til hans fordel. Er David vorte ein sjølvgod fariseisk hyklar? Vel, lat oss ikkje forhasta oss med ein slik konklusjon. Det ville neppe vore naturleg for oss å uttrykka oss slik som han gjer, ikkje nødvendigvis fordi me er så mykje meir audmjuke og sanne enn David, men fordi me er styrt av  jantelova som forbyr oss å anerkjenna noko som helst hos oss sjølve, og som klårt og greit nektar oss å framheva nokon dei gode eigenskapane som me meiner me måtte ha. På David si tid var ikkje jantelova oppfunnen. Då anerkjende dei gode sider hos seg sjølv, og dømte dei dårlege, medan me opplever oss syndige dersom me finn noko godt hos oss sjølve.

I vers 1 ber han om å "få sin rett". David er tydlegvis blitt anklaga for noko som han visste at han ikkje hadde gjort, og han ber difor om at uskulda hans må koma for ein dag, at retten skal sigra. 


Han forventar å bli bønhøyrt fordi han har ei fast tru, og den som ber med tru, skal få. Det er regelen når ein har med Gud å gjera.


I vers 2 innviterer David Gud til å granska han på innsida. Det er ei vågal bøn, men David ber om dette i visse om at Gud berre vil finna reine og gode motiv der inne i sjelsdjupet. Han elskar Gud og er ikkje gudfryktig på utsida, men på innsida. Difor er han sikker på at han vil tola ei skikkeleg eldprøve, dvs. han var viljug til å ta den smerten som ein slik test måtte medføra. Det er jo litt beundringsverdig det, då.


v.3: David har Guds miskunn for auga. King James brukar "lovingkindness" her, og det synest eg er eit vakkert ord. For den som trur er Guds kjærlege og snille vesen det viktigaste i livet, og det er det slike menneske fokuserer og tenkjer på dagen lang. Det skaper mykje godt i folk å tenkja slik på Gud. 

Å ferdast i Guds sanning betyr å leva i harmoni med hans ord i Bibelen. For David betydde det å leva i harmoni med dei 5 Mosebøkene, for det var den einste delen av Bibelen som var skriven på hans tid.


v.4 talar nærast for seg sjølv. David veit at "lågt lag øyder gode seder." Salme 1,1 kling med her. Den seier at dersom du vel å vanka i feil miljø, kan du koma bort frå Gud og missa den lukka berre han kan gje oss. Det som i den norske Bibelen er omsett med "løgnarar", er i King James omsett med "forgjengelege avgudsdyrkarar," og på tysk "gudlause" eller "uhelbredelege" folk, menneske som er komne så langt i sitt opprør mot Gud at dei ikkje har nokon veg tilbake.

v.5: Det er mange valdsmenn i verda. Dei set djupe og vonde spor etter seg. I Noreg er det ikkje så vanskeleg å halda seg borte frå tungt kriminelle miljø. Men mange andre plassar er det annleis, særleg der det er knapt med ressursar og underskot på moralsk og åndeleg liv. Der veks slike miljø fram som paddehattar, og folk blir meir eller mindre tvinga til å gå med dei.  Det er svært skadeleg for sjela. David held seg unna. Seinare i livet fall det i hans lodd å tukta desse menneska. Det klarte han og vart ein mønsterkonge.

Lovlause menneske er ikkje folk som primært bryt lovene, men folk som ikkje godkjenner dei. Ein kristen kan koma til å bryta Guds lover, synda mot dei. Men då innrømmer dei syndene sine for Gud. Men dei lovlause har ein annan rettsoppfatning enn Gud, og dei får ikkje dårleg samvit om dei bryt lovene hans, og har dermed ingen grunn for å innrømma noko som helst. Til dømes: dersom du tenkjer det er rett å hemna seg, då gjer du det utan å få dårleg samvit. Dersom du meiner det er rett å ta abort, då gjer du det utan i etterkant å innrømma at du har gjort noko gale. Me kunne nemnt mange ting i denne samanhengen. 

Salme 25,14-22

    15 ע Mine auge er alltid vende mot Herren,
          for han dreg mine føter ut or garnet.
      
    16 פ Vend deg til meg og ver meg nådig,
          for eg er einsam og hjelpelaus.
      
    17 צ Ta bort det som tyngjer mitt hjarte,
          før meg ut av mine trengsler!
      
    18 Sjå mi naud og mitt strev
          og tilgjev all mi synd!
      
    19 ר Sjå mine fiendar, kor mange dei er!
          Dei hatar meg med eit nådelaust hat.
      
    20 ש Vern mitt liv og berg meg,
          lat meg ikkje bli til skamme,
          for eg søkjer tilflukt hos deg.
      
    21 ת Lat uskuld og rettsinn verna meg,
          for eg set mi von til deg!
      
    22 Gud, fri Israel ut
          frå alle deira trengsler!

Vers 15 er eit sterkt uttrykk for kva BØN er for noko, DET ER Å HA AUGO VENDE MOT HERREN. Gud treng ikkje alle orda våre, han vil berre ha kontakt, og ein ting kan du vera sikker på: augo HANS er alltid vende mot DEG, og når du vender blikket mot HAN, har de ein sterk personleg kontakt. 

Når me får sjå Gud, erfarer me fridom i sjela, for han er ein Gud som dreg føtene våre ut av garnet, les me. Denne fridomen erfarer me når me ser han, for fridomen ligg i kjærleiken, og kjærleiken kjem til oss gjennom Guds gode blikk som talar sterkare enn ord, og denne godleiken bevarer oss mot å synda og gjera dumme ting som bind oss på ein negativ måte. 

David ber så i vers 16 om at Gud skal venda seg mot han, og gje han det himmelske fellesskapet han treng i si einsemd. Han ber om å få sjå Guds ansikt, dei gode augo og smilet hans. 

Ofte ber me slik. Det er naturleg. Men David har alt det han ber om. Men problemet ligg hos han sjølv. Han har vanskar med å fokusera, han har blikket vendt mot Gud, men synet hans er dimt slik at han ikkje ser at bøna hans alt er besvart før ho er beden. Slik er det gjerne når nauda er stor. Me misser Gud av syne og trur han har vendt seg bort frå oss. 

I vers 17 ber han Gud om å ta bort det som tyngjer han, løysa problema for han fortare enn svint, og føra han ut or problema som han openbert har skapt sjølv ved å synda (v. 18) Det er heilt legitimt å be Gud om å hjelpa deg med problemer som du sjølv har påført deg ved å vera umoralsk eller dum. Me trur at Gud tilgjev oss syndene våre, men tenkjer fort at konsekvensane må me ber sjølv, at han let oss steika litt i vårt eige feitt. Men Gud er ikkje slik. Han frir oss også ut av følgjene av syndene våre. 

I vers 19 klagar han over fiendane sine. Det fører tankane mine til alle kristne som i vår tid opplever trakassering og forfølging. Dei fleste kristne i verda er i ein slik situasjon. Dei må betala for trua si med yrkesforbod, diskriminering, fengsel, tortur og død. Jesus sa: Har dei behandla Meisteren slik, kan ikkje læresveinane hans venta å bli behandla på nokon betre måte. Det er vondt å bli hata, og ein blir fort freista til å hata tilbake. Guds barn har berre ein ting å gjera med dette: å gå til Gud med det. Me må overlata fiendane våre til han, og be om nåde til å elska dei etter Jesu befaling. 

Difor ber han i vers 20-21 om å bli verna mot synd gjennom det personlege sterke fellesskapet med Gud, han som gjev oss håp om betre tider. Det er ei stor kraft i håpet, håpet om himmelen, men også håpet om betre tider før himmelen. Håpet held oss oppe. Når me veit at Gud har teke sakene våre i sine hender, tenkjer me fort at det som er dårleg i dag, kan bli betre i morgon. Stundom høyrer eg det sagt: "Det skjer ikkje mirakler!" Jo, det gjer det. Det skjer mirakler. Gud kan snu ein vanskeleg situasjon på ein augneblink, eller han kan bruka ein vanskeleg situasjon for å snu oss. Det er eit mirakel begge deler. 

I vers 22 vert perspektivet utvida. Her handlar det ikkje lenger berre om David, men Israel, som han strengt tatt representerer. Det er ei bøn som me må be for jødane og Israels land og folk den dag i dag. Trengslene deira har vore utan sidestykke gjennom historia, og er det den dag i dag mange stader, og hatet mot Israel veks seg større og større. Ikkje minst i Noreg. Det vil bli eit problem for oss.  Men det er også i ei bøn for den lidande Jesu Kristi kyrkje, som er pota inn i Israel. Årleg må rundt rekna 160 000 kristne lata livet for fordi dei trur på Jesus, og for kvar martyr er det eit mangesifra tal av kristne som sørgjer og lid store tap.

Salme 25,12-14

       12 מ Kvar den som fryktar Herren,
          lærer av han den veg han skal velja.
         
    13 נ Sjølv skal han leva i lukke,
          og ætta hans skal arva landet.
         
    14 ס Herren talar fortruleg med dei som fryktar han,
          han gjer dei kjende med si pakt.
          

v.12: Å frykta Herren betyr å anerkjenna hans overherredøme, noko som inneber at me let Bibelens ord vera gyldig for oss i alle ting. Gjer me det, lærer me lett kva veg me skal velja, for det står jo alt i Boka. Der gjev Herren oss sikker rettleiing slik at me ikkje rotar oss bort frå han, og slik at liva våre får den rett innretning.

v.13: Når me går saman med Gud på Guds vegar, vert me lukkelege. Når me kan vera til glede for Gud og nesten, kjenner me at liva våre har rett kvalitet og god meining, og då blir me glade. Me lever midt i Guds plan, og har det som fisken i vatnet, eller plomma i egget, om du vil.

"Ætta hans skal arva landet". Ein arv i bibelsk språkbruk gjeld ikkje berre ein rikdom som kjem til folk ein gong i framtida, nei, den er like gjerne notidig. Det var sagt om levittane i Det gamle testamentet at Herren i sin eigen høge person var deira arv, Esekiel 44, 28. Dei skulle halda seg til han, fryda seg i han og tena han natt og dag livet gjennom.

Landet i GT er Guds rike i NT. Som Jesustruande er me arvingar til Guds rike, og det inneber at me og alle me vinn for Kristus (vår ætt), skal få leva i Guds rike her og no, nyta hans gåver og erfara hans kraftfulle nærvær. Dette er Guds land der Gud alltid er nær, der me har fulle borgarrettar, ein haug med privilegier og der Guds gode lover gjeld, der Herren talar fortruleg med venene sine (v. 14) og gjer si pakt kjent for dei. Kva pakt er det? Det er den nye pakt, den som han oppretta med oss gjennom Jesus, den som handlar om at han vil tilgje oss syndene våre og skriva lovene sine inn i hjarto våre slik at me følgjer dei med glede, Jeremia 31,31-34.

Gud har fortruleg samfunn med sine barn. Høve mellom ein kristen og Gud er til dei grader TOSIDIG. Det er ikkje berre me som betrur oss til HAN, men han betrur seg til OSS. Det var dette Gud ville med oss då han skapte oss, ha eit tosidig fortruleg høve, nokon å kunna snakka fornuftig meg, nokon å dela sine planar med, nokon å diskutera med, nokon som kunne koma med innspel. Bøn er KOMMUNIKASJON, ikkje monolog. Ein trent bedar er ein del av Guds råd.

Salme 25,8-11

 8 ט Herren er god og rettvis,
          difor viser han syndarar vegen.
         
     9 י Han lèt dei hjelpelause ferdast rett
          og lærer dei sin veg.
         
    10 כ Alle Herrens stigar er miskunn og truskap
          mot dei som held hans pakt og hans bod.
         
    11 ל For ditt namn skuld, Herre,
          tilgjev mi synd, for ho er stor!

I vers 8 slår David fast enno ein gong at GUD ER GOD. Det kan ikkje seiast for ofte. Han vil deg berre det som godt er, uansett kva som skjer i livet ditt. Sjølv når du syndar, er du elska. Også når det skjer, har Gud ein grunnleggjande positiv innstilling til deg, slik at når du kjem til han med synda di, syner han deg vegen ut av uføret som du har hamna i. Denne vegen er JESUS. "Eg er vegen" sa Jesus i Johannes 14,6. Han er vegen til Far, vegen til reint samvit, vegen til nytt mot, vegen til ny kraft, vegen til himmelen. 

Her høver det å omtala vers 11. Der ber David om at Gud for sitt namn skuld må tilgje han hans mange store synder. Guds namn er identisk med Gud sjølv. Slik er det over alt i Bibelen. Ser du evangeliet i dette? Du forstår: Når Gud tilgjev deg, er det for si eiga skuld han gjer det. Jo, han veit nok at du har store fordeler av tilgjevinga, men saka er: Gud tilgjev deg fordi du er så viktig for han at han ikkje kan tenkja seg å gå vidare utan deg.  Slik står di frelse på uvanleg sikker grunn, ho står fast i Gud og har si grunngjeving i han åleine.

At Gud er rettvis, betyr at han alltid følgjer sine eigne reglar. Det kan me berre stola på. Og i denne samanhengen er regelen slik: "Men dersom me sannar syndene våre, er han trufast og rettferdig, så han tilgjev oss syndene og reinsar oss frå all urett." 1.Johannes 1,9. Gjennom tilgjevinga attreiser han oss,og gjennom reinsinga foredlar han oss slik at synda taper makta si i liva våre. 

Gud har ein brennande trong i seg etter å frelsa syndarar (1. Timoteus 2,5). Difor sender han kvar truande (utan unnatak) ut for å dela Ordet med dei fortapte, og difor jobbar han på skjult vis med enkeltpersonar og folkegrupper slik at dei er klar til å ta imot evangeliet når dei får det forkynt.

v.9: Det er dei "hjelpelause", dei "audmjuke" (king James) eller dei "elendige" (Lutherbibelen) som er mottakelege for Guds lærdom, dei som innser og innrømmer at dei i alle ting kjem til kort innfor Guds krav til rettferd og heilagdom, dei som sørgjer over seg sjølv, dei som er "fattige i ånda" (Matteus 5,2), dei som ikkje kan betala for seg hos Gud. Det er desse som får sjå Jesus, som får fryda seg over hans frelse og som blir fylt av Anden slik at dei kan læra andre Guds veg. Slike menneske ber himmelen med seg under si vandring på jorda.

v.10: Guds vegar betyr her måten han behandlar oss på. Når me held hans pakt og bod, møter han oss med truskap og sanning. Kva betyr så dette? Det skjer noko med kvart menneske som blir frelst: Den treeinige Gud kjem og tek bustad i vedkomande. Det går ikkje umerka hen, nei det fører til ei total endring, "alt blir nytt", skriv Paulus i 2. Korintarbrev 5,17, og det første som skjer er at personen blir fylt av kjærleik til den kjærlege Gud og til hans ord og vilje. Ein sann kristen elskar rett og slett Gud og hans bod.  Ja, "har sin lyst i Herrens lov og grundar på henne natt og dag." Salme 1,2. Når lova ikkje lenger kan fordøma oss, blir ho til stor glede og nytte for oss. Me når aldri heilt opp til henne, men ho slår oss ikkje lenger ned, men lokkar oss vidare i det som er godt og rett. Det fører oss inn i ein ny livsstil der det ikkje lenger handlar om å samla skattar på jorda, men i himmelen, og i jakta på fortapte som me kan velsigna og  frelsa, er me heilt avhengige Gud, både når det gjeld økonomi og bodskap, for det me held på med er overnaturlege greier, og "utan meg kan de ingenting gjera", sa Jesus. Og han sa at han trufast ville vera med oss kvar dag, og dela med oss av sine ressursar frå sitt forrådsrom i himmelen (5.Mosebok 28). I himmelen finst rett og slett alt som trengst av økonomi, sanning og åndskraft til å realisera misjonsbefalinga. 

Salme 25,4-7

  4 ד Herre, lat meg kjenna dine vegar.
          Lær meg dine stigar!
        
     5 ה Lat meg få vandra i di sanning,
          lær meg, for du er Gud, min frelsar!
          Til deg set eg alltid mi von.
        
     6 ז Herre, kom i hug di miskunn og din kjærleik,
          som er frå evig tid.
        
     7 ח Kom ikkje i hug min ungdoms feilsteg og synder!
          Kom meg i hug i di miskunn, Herre, for du er god.

 I vers 4-5 ber David om å få kjenna Guds vegar, og læra seg hans stigar. 

Det er avgjerande at me veit kor Guds vegar går, for elles kjem ingen av oss fram til Guds mål.

Livet er komplisert. Ingen har full oversikt, og me treng alle be om Guds leiing, ikkje berre når me skal ta store avgjerer, men også i vår dageleg vandring med Gud. Me treng å vita kven Gud vil me skal besøka, kven me skal hjelpa, kven me skal vitna for og kven me skal gje eit profetisk ord. 

Kor går Guds vegar? Til dei fortapte. Jesus sa: "Eg er komen for å leita etter det som var fortapt for å frelsa det." Og me er kalla til å følgja han. Den som ikkje går med Jesus til dei fortapte, går ikkje med han i det heile tatt. 

Når det gjeld måten me lever liva våre på, leider Gud oss primært gjennom sitt ord. Der lærer han oss å tru på Jesus og elska og lova Han ovar alle ting, å elska nesten vår som oss sjølve, tilgje våre skuldmenn, elska fiendane våre, vitna om Jesus i ord og gjerning, be uavlateleg, vera trufast mot ektefellen vår,  å leva reint og ærleg osv. I Guds ord, Bibelen, finn me usvikeleg rettleiing slik at me kan bli frelst og leva rett på alle livsens område. 

Gud vil aldri leida nokon mot sitt eige ord. Dersom ein kjenner seg leida til noko som strir mot Ordet, er ein utsett for djevelens leiing og ikkje Guds. 

Men Herren leider også ved Anden. Han kan tala til oss gjennom syner, draumar, profetiske ord osv. Men alt dette må prøvast på Bibelen, og aller helst må det også stå "søskenprøven" om det er ei større sak det er tale om. 

I vers 6 minnar han Gud om hans miskunn og hans kjærleik. Han vil at Gud skal tenkja på han med dette som utgangspunkt. Dette er eit godt ord å kvila i: Guds miskunn og kjærleik er frå æva av og skildrar Gud slik han er når alt kjem til alt: Han er full av miskunn, ømme kjensler overfor oss som får han til å gripa inn i liva våre når me treng det. Slik ER Gud. Det er godt å vita for oss alle.

I vers 7 ber han Gud om å ikkje straffa han pga dei syndene han gjorde då han var ung, men, enno ein gong, vurdera han  i lys av sin eigen godleik. 


Mange menneske har tunge syndeminner å bera på. For desse er bøna i vers 7 meiningsfull. Stadig dukkar smerten opp i sinnet over det ein gjorde og var med på. Det har så vanskeleg for å sleppa taket, det er som "ein torn i kjøtet". Paulus kjende så godt til dette. Han ergra seg heile livet over at han hadde forfølgt Guds kyrkje, og meinte at var det nåde for ein slik som han, den største av alle syndarar, måtte det vera nåde for alle. Då er det godt å vita at det ikkje er nokon fordøming for den som er i Kristus Jesus. Dei største og styggaste syndene tok han med seg opp på krossen for at dei aldri meir skulle synast for Gud. Det er gjort, og kan ikkje gjerast ugjort. Ære vere Gud for det.

Salme 25,1-3

Av David.
       
          א Herre, eg lyfter mi sjel til deg.
         
     2 ב Min Gud, til deg set eg mi lit.
          Lat meg ikkje bli til skamme,
          lat ikkje fienden fryda seg over meg!
         
     3 ג For ingen som set si von til deg, skal bli til skamme,
          til skamme blir dei trulause, med sine tomme hender.
         
   

Som du ser er denne salma  atrostisk, dvs vers 1 startar med "a", vers 2 med "b" osv. Det er mange slike salmer, og den mest kjende av dei er 119 der dei 8 første versa startar med "a" og dei 8 neste med "b". Poenget med å byggja salma opp slik er sjølvsagt at det skulle hjelpa folk å hugsa betre. 

Salme 25 er definert som ei individuell klagesalme, men med sterke innslag av tillit. 

v.1: David lyftar sjela si opp til Gud. Det er to ting eg vil framheva med dette uttrykket. For det første: Me er ikkje hjelpelause, me kan løfta sjela vår opp til Gud, og hos han finn me alt me treng for dette livet og for det som kjem. Me er skapte til samfunn med Gud, og Gud har gjennom Jesus gjort seg tilgjengeleg for oss 24/7. Og apostelen Paulus skriv i Kolossarbrevet 3: "Sidan de då er oppreiste med Kristus, så søk det som er der oppe, det Kristus sit ved Fars høgre hand." For oss som er kristne og har fått Anden, er det naturleg kvar dag å venda hjarta, sjel og sinn oppover mot Gud, han som elskar oss så inderleg og har forløyst oss frå alle våre synder ved Jesu Kristi blod. Hos Gud er sjela vår heime. Der finn ho ro, som barnet ved mors bryst.

Det andre eg vil framheva er dette: Mange gongar kan alt verka veldig stengt for oss her i verda. Me ser ingen utveg med tanke på å koma oss vidare i livet, problema er store og alle vegar ut ser ut til å vera stengde. Men det er ikkje sant. Vegen oppover mot Gud er open. Den kan ingen stenga, for den har Jesus opna, og der Han opnar, kan ingen menneske og ikkje noko åndsmakt stenga. 

v.2: David stolar på Gud. Det har han all mogeleg grunn til. Alle har grunn til å stola på Gud. For Gud er sann og truverdig i alt han seier og gjer. Gud elskar at me stolar på han. Det gjer du og eg også. Tillit fører til fellesskap, mistillit til brot og oppløysing av fellesskap. Det gjeld mellom oss menneske, og det gjeld i vårt høve til Gud. Dersom me mistrur Gud, misser me samfunnet med han. Sjølvsagt. Tillit til i botnen av alt ekte fellesskap. 

Så ber han: "Lat meg ikkje bli til skamme, lat ikkje fiendane mine triumfera over meg." Denne bøna er vanleg i salmane, og den er difor heilt legitim for oss også å be. Å bli til skamme er å gå på moralske nederlag, bli avslørt, tatt på fersken så og seia og av den grunn bli sett ned på av andre.Verda kan vera nådelaus slik. Det veit alle som på negativt vis kjem i media sitt søkelys. Me har vore vitne til mange slike saker dei siste åra.

Evangeliet i dette er at GUD ER EIN GUD SOM TEK VARE PÅ SINE BARNS RYKTE OG RESPEKT I SAMFUNNET. Ikkje på den måten at han fører oss utanom forfølging, vanskar og trengsler, men slik at me midt i alt som måtte vera vanskeleg har ein framtoning og framferd som skaper respekt til og med hos våre fiendar. Slik kan dei aldri triumfera over oss på den måten at dei finn "lik i skapet", for det er ingen der. Me lever ope og liketil, og alt i liva våre tåler dagens lys.

v.3. Her slår han fast at "ingen som ventar på Herren skal bli til skamme." Det inneber for det føste at alle som satsar liv og framtid på at Jesus lever og skal koma att i herlegdom for å døma levande og døde, dei skal bli frikjent og frelst i domen. 

For det andre: Bibelen talar mykje om "å venta på Herren" for ting som har med dette livet å gjera. Å venta på Herren er eit uttrykk for å tru. Me ønskjer at ting skal ordna seg raskt og effektivt. Men Gud har betre tid enn oss, og let oss stå i ein smerte for å fremja høgare og edlare mål med liva våre. Men slik pedagogikk forstår ikkje me så godt. Me skjønar ikkje vitsen med å ha det trøblete, og lurer på om Gud har gløymt oss eller om han rett og slett ikkje finst. Det er sjøkvsagt tullete tankar. Gud gløymer oss like lite som ei mor gløymer barnet ho ammar, men oppdreg oss ved å føra oss gjennom utfordringar som pressar oss nærare han, og når me er hos Gud med liva våre, kan han fylla oss me gode kvalitetar som me elles ikkje kunne fått del i.  Det er ikkje alt som går fort her i verda. Å bygga karakter tek tid, det veit Gud. 

Mange av dei problema me kjem opp i skuldast dårlege val me sjølv har teke. Det har ingenting med Guds oppseding av oss å gjera. Likevel vil Gud bruka dette til vår fordel dersom me erkjenner feila våre og tek dei oppgjer som er naudsynte for å koma nokonlunde heilskinna vidare. Hos Gud er det gjenoppretting å finna for følgjene av eigen dårskap.

Men nokre skal bli til skamme, og det er dei som er trulause utan grunn, dei som forlet Gud i hjarto sine, dei som strir mot han og forkastar både lov og evangelium. Desse skal stå att med skam den dagen domen skal fellast over liva deira. Det er ein trist sorti for menneske som var så høgt elska.