Salme 68,1-5

Vers 2 er ein lovnad. Gud skal reisa seg. Motivet er kjent. Når Gud reiser seg, er det for å intervenera i ein fortvila situasjon, for å frelsa folket sitt som er undertrykt av fiendar. Det inneber at folket sine fiendar, som også er Guds fiendar, må rømma og trekka seg bort. 

Gud har mange fiendar i dag, menneske som opponerer mot hans ord, menneske som ikkje vil anerkjenna hans overherredøme, menneske som vil leva etter sine eigne reglar, menneske som hatar Gud og forfølgjer hans kyrkje, dei som forkynner hans lover som sanne, rette og gyldige. Ein dag skal Gud reisa seg, og då må dei rømma frå han. 

v.3. Dei som opponerer mot Gud og hans ord er urettferdige menneske. Gud skal driva dei bort som om dei var røyk, dei skal smelta som voks for elden og går til grunne. Når Gud bestemmer seg for å ta eit oppgjer med menneske som har forkasta han og hans bod, blir dei små og hjelpelause.        
v.4. Men dei rettferdige skal gleda seg. Kven er dei rettferdige? Det er dei som har Gud som gud, dei som bøyer seg for hans ord og som stolar på det han har sagt, ja som elskar ordet hans og nærer seg av det, dei som lovar og prisar han natt og dag og som gjer det gode. Dei skal fryda seg for Guds ansikt. Å vera for Guds ansikt betyr å ha personleg fellesskap med han.  Det å nyta det personlege fellesskapet med Gud, han som skapte himmel og jord og som elskar oss menneske så ufortent, fyller dei med ei useieleg glede. Slik må det vera for det er dette alle menneske er skapte til og for. 
          
v. 5 er ei oppfordring til å synga for Gud og lovsynga hans namn. Menneske er eit syngande vesen. Gud har skapt oss slik at me kan synga, og han vil at me skal synga for HAN. Alle plassar der det er fest og glede, er det sang. Gud elskar sang, og han gjev oss heile tida nye songar som me saman kan synga for han og gleda han og kvarandre med. Slik sett lever me no i ei fantastisk tid. 

Gud rid gjennom øydemark, les me her, og me blir oppfordra til å rydda veg for han. Korleis gjer me det? Jo, ved å lovsynga han seint og tidleg. Øydemarka er eit bilete på eit etter måten livlaust område her i verda. Saka er den: Verda er blitt ein åndeleg sett daud plass. Men Gud er på frammarsj for å grunnleggja og fremja sitt rike, fullt av liv og glede. Når me som elskar Gud, lovar og prisar han, ryddar me veg for han, og hans sak får framgang i verda. Nye menneske kjem til tru, og midt i øydemarka dukkar det opp oasar, nye kyrkjelydar der livet spirer og gror, plassar der Gud får ære og pris. Lovsongen, gjeven av Gud, driv døden bort, og fremjar tru og åndeleg liv i og hos menneske som lever mellom og saman med Guds jublande barneflokk. 
    

Salme 61

Salme 61 er ei kongesalme (sjå vers 7).

v.2. David ber om at Gud må lytta til han når han ropar. Det er ein fin måte å starta ei bøn på, særleg når me kjenner at me treng eit mirakel, og det er ikkje så sjeldan.

v.3 David ropar frå endane av jorda. Kva som ligg i dette veit eg ikkje heilt, men kanskje er salma skriven medan han var på flukt frå Saul og ikkje kunne omgåast Gud i heilagdomen?  Eller kan det vera at han berre føler at Gud er langt borte. Det er nok ein kombinasjon. Han skriv at "hjartet veiknar", som tyder på at det går nedover med trua og inspirasjonen, og bøna om å bli ført opp på eit høgare fjell, tyder på at han  er avskoren frå gudstenestefellesskapet i Israel.

Men fjellbilete går lenger enn dette. I Salme 31,4 les me at  "Gud er mitt fjell", og denne tanken finn me att i Det nye testamentet der grunnvollen og klippen er Jesus.
Jesus er høgare enn alle, og alle som trur på han, står på trygg grunn. Jmf Salme 40,1-3.
Ingen kan frelsa seg sjølv, Gud må føra oss opp på frelsesfjellet.

Jesus er svaret på fråfallsproblematikken. Når me blir flytta opp på Han, fyllest me av Guds kjærleik og me ser alt i Guds perspektiv, og inspirasjonen kjem raskt attende til oss.

v.4 stadfester denne forståinga. Herren er Davids tilflukt og eit tårn til vern mot fienden.

v.5 er ei bøn om å bli bevart hos Gud, om å få lov å bu under vengjene hans, heilt innved hjarta hans. Det er ei strålande bøn, som Gud med glede svarar positivt på. Å, måtte me alle be slik. Jesus brukte dette verset om seg sjølv då han gret utanfor Jerusalem før krossfestinga: "Kor ofte har eg ikkje vilja samla dykk, slik som ei høne samlar kyllingane under vengjene sine. Men de ville ikkje!"

Det er ingen tvil om kven Jesus er: Han er Herren, Gud.

v.6. Kva lovnader David her snakkar om, veit me ikkje. Men me veit at det er viktig for oss at me held dei lovnadane me gjev Herren.
Dei som fryktar Herrens namn, er dei frelste. Å frykta Gud er ei positiv nemning i Guds ord. Å frykta Gud betyr at me ikkje opponerer mot han, men gjer som han seier fordi me veit at han er Gud og at han er den einaste som veit kva som er bra og rett. Gud er ein Gud som små menneskebarn ikkje bør tulla med og nulla ut. Han er stor og reell.
Ingen kan bestemma seg å frykta Gud. Berre den som har Den Heilage Ande fryktar han rett, for det er Anden som gjev age for Herren (Jesaja 11,1 ff), og Den Heilage Ande er ei gåve frå himmelen gjeven av nåde til dei som audmjukar seg for Gud. Dei som det gjer, får sin arv. Kva arv er dette? Det er Herren sjølv, samfunn med Gud og retten til å leva innved Guds hjarta. Det er den truande sin gylne arv utbetalt før himmelen.

v.7 David nyt denne arven og ber om dagar og år til sitt liv. Livet er godt, og han ønskjer å bidra vidare.
Så løftar  salma seg til messianske høgder. For det er Messias sine år vil ikkje ha nokon ende, det er han vil leva frå slekt til slekt, ikkje David, som me alle veit måtte døy i 80-årsalderen.

v. 8. Den evige kongen, Messias, skal trona evig for Gud, så det står.  Det høver godt på Jesus som fekk all makt i himmel og på jord, og som sit ved Fars høgre hand og styrer verda med miskunn og truskap fram mot endeleg frelse og dom. Miskunn og truskap er nettopp innhaldet i det evangeliet som han har sett si kyrkje til å forkynna for alle menneske. Jesus er truverdig, og den nåden han tilbyr alle menneske, vil vera gyldig for evig for dei som stolar på Han.

I v.9  høyrer eg ekkoet av den frelste kyrkjelyden. Vårt fremste kall og vår største glede er å lovsyngja Herren, og den som har fått nåde og miskunn hos Gud, er eit sprudlande glad og letta menneske som kvar dag ønskjer å oppfylla lovnadane sine til Gud, dvs realisera misjonpåbodet som me alle gjekk inn under då me vart døypte, og- eller då me kom til tru i vaksen alder.

Å halda våre lovnader vil for oss altså bety at me vitnar om Jesus for høg og låg, og at me elskar kvarandre av hjarta.

Det betyr også å vera trufast mot ektefellen sin, og vera eit menneske som i alle ting er til å stola på. Det ligg i ein kristen å vera slik.

Salme 42,2-5

v.2-3: Like naudsynt som vatn er for kroppen, er Gud for sjela.
Salmisten lengtar og tørstar etter Gud. Han tenkjer attende på tider då han var nær Gud, og kunna nyta hans kjærleik i fulle drag. Men situasjonen hadde endra seg. Truleg var han deportert (v. 6) og avstengt frå gudstenestefellesskapet i templet i Jerusalem (v.4).
Det som for salmisten grunna seg i ein fysisk avstand til Gud, kan for ein truande i dag opplevast som ein avstand til Gud i sjela. Det kan vera ulike grunnar til at denne avstanden oppstår, men smerten er den same alltid, for som har smakt Gud kan aldri bli tilfredsstilt av andre enn Gud. Når Gud då synest ute av syn, lid sjela. Ho tørstar og stønnar heilt til alt er i orden att, og ho igjen kan sola seg i Gud.
Gud er det levande vatnet. Tankane våre går til Johannes 4 der Jesus snakkar med ei syndefull kvinne. Han tilbyr henne levande vatn og syner til seg sjølv. Saka er: Dersom menneska ikkje får dette vatnet, dette Gudsnærværet i sjela, blir dei verande i døden.
v.4: Smerten som har kome over salmisten vert gjort større ved at han har menneske rundt seg som meiner at hans nederlag har avslørt at Gud ikkje finst eller at han ikkje har makt til å hjelpa, og orda er så hyppige, spisse og brutale at han gret dag og natt. Tårene er blitt hans mat.
Truande menneske må også i dag deala med at folk fornektar Gud, og det gjer like vondt i dag som då. Men liksom Gud alltid har kome attende til sine barn med bevis for sin eksistens og omsorg, slik vil han også koma til oss. 
v.5: I King James står det her at han auser ut sjela si. I NB-11 at minnene vellar fram, i The Living Bible at han styrker seg ved minnene om den tida då han leida prosesjonen opp til Guds hus under glede, jubel og lovsong. I alle fall. Det er viktig å tenkja på dei rette tinga når kristenlivet vert vanskeleg, på alt det gode som me trass alt har opplevd og vore med på. Det kan faktisk ingen ta ifrå oss.
Lovsongen og gleda har ein stor plass i Det gamle testamentet, sjølv mellom menneske som kjende Gud på meir avgrensa vis enn det som me gjer som lever  i Den nye pakts tid. Hos oss skulle lovsongen vore enno meir framtredande, og me skulle som dei flittig gått i prosesjonar og lovsunge himmelens Gud mellm menneska. Me gjer ikkje det. Men me skulle gjort det.

Salme 22,28-32

 Vers 28 innheld ein herleg lovnad for alle som forkynner evangeliet: Heile jorda skal minnast det som hende med Jesus, venda om til han og tilbe han. Visjonen om ei verdsvid vekking er sentral mange stader i Bibelen. Det er ingen grunn til pessimisme med tanke på framtida for Guds rike og hans kyrkje, og når me ser på verdssituasjonen, har aldri Guds rike gått fram som no. Dette skulle setja mot i alle som ber for folkeslaga, og som lever for å realisera misjonsbefalinga.

Vers 29 leverer grunngjevinga: Kongeveldet høyrer Herren til og han herskar over folka. Jesus sa: "Eg har fått all makt i himmel og på jord, gå difor ut.." Der evangeliet blir proklamert, vil Jesus gjera si makt gjeldande. Det reiser seg mektig motstand, men ingen motstand kan stoppa Gud. Hans kyrkje opplever tilbakeslag, men hovudtendensen er klår: Det går på fram.

v.30 opnar perspektivet enno meir: Alle mektige skal bøya seg. Dei med makt er dei hardaste nøttene, ofte. Men også desse skal bli fanga av stormen og tvinga i kne framfor himmelens Gud. "Alle som stig ned i støvet" er alle dødelege. Verset vert avslutta med ei personleg vedkjenning: "Men eg lever for han!" Det burde alle menneske seia, for det er det me er skapte, fødde og kalla til.

v.31-32:  Kyrkja er Messias` ætt. Ho skal tena Herren og fortelja om han til komande slekter. Ho skal aldri døy, aldri bli borte, men leva og løfta opp den levande Kristus for alle generasjonar, og kunngjera gjennom historia at Herren har synt si rettferd ved å døma han som var uskuldig til døden og frikjenna og gje evig liv til alle skuldige.