v.5: Herren prøver dei rettferdige med den hensikt å avdekka veikskapar, ikkje for å bedrøva eller fordømma, men for å reparera og styrka. I Jakob 1,3 les me t.d. at prøving av trua verkar tolmod.
Gud hatar den vonde og den som elskar vald. "Hat" betyr her" aktiv motstand." Verda er full av brutal og unemneleg vald. Men den som utøver dette, har Gud som sin motstandar.
v.6 skildrar den smertefulle domen Gud vil fella over desse gudlause menneska, og tankane går til Sodoma og Gomorra i 1.Mosebok 19, byane som gjekk til grunne i eld og svovel pga valdsprega seksuell perversitet.
v.7 fortel oss så at Herren er rettferdig, og at han elskar rettferd. Rettferd er alt som samsvarar med hans kjærlege vesen.
"Ærlegdom" motsvarar her "rettferd". Den ærlege er eit menneske som er blitt innteken av Gud og som lever i ope samfunn med Han, ein som sannar syndene sine og lever i Guds nådige tilgjeving. Slike folk har fritt utsyn til Gud, dei ser hans åsyn.
Uærlege menneske kan ikkje sjå Gud. Løgn fjernar folk så langt frå Gud at dei til sist ikkje trur at han finst. Dei som søkjer sanninga, vil alltid finna Gud.
mandag 7. juni 2010
torsdag 3. september 2009
Salme 11,1-4
v.1: Salmisten stolar på Herren. Herren er nær hos han og gjev han det aller beste vernet akkurat der han er. Difor er tanken på å flykta frå problema heilt fjern. Herren hjelper den anfekta der han er. Å flykta ville vore utslag av vantru. Slik er det også for deg som les dette: Gud vil hjelpa deg der du er . Du skal stola på det og roa deg ned.
v.2: Men fåren er overhengande. Dei vonde spenner bogen og gjer seg klåre til åtak, og den truande veit ikkje kor det kjem frå eller kven fienden er. Pilene er bilete på klagemål som vert retta mot den truande for å fella han.
v.3: Og det er ikkje så mykje han kan gjera med det, for når tvilen er sådd, vert grunnvollen (tillit og sanning) feid bort, og då hjelper det ikkje kva den anklaga gjer. Alt vert til hans eigen bane. Han er hamna i ein forferdeleg situasjon, og angsten er nær. Dette veit alle som har gjennomlevd slike ting som dette.
v.4: Då må han retta blikket mot det faste punktet som trass alt eksisterer om alt elles flyt: GUD. Han er i sitt tempel, les me. Guds tempel er ein metafor for Guds nådige nærvær på jorda. Når me vender hjarto våre mot Herren og kallar på hans namn, går me inn i hans tempel. Og der møter me ein som elskar oss og forstår oss til botnars. Ein som ikkje tilreknar oss våre misgjerningar, men som forløyser oss og som er interessert i vårt sanne vel. Det er alltid lækjande å vera hos Gud, og særleg i slike tider då me ikkje finn fotfeste nokon annan plass.
Men har sit også på truna si i himmelen. Det er eit dommarsete. Der dømmer han alle som går til åtak på dei som han elskar og som har late seg frelsa. Gud er ein hemnar, og han har til hensikt å hemna all urett gjort mot sine vener. Det skal me tenkja seriøst over.
v.2: Men fåren er overhengande. Dei vonde spenner bogen og gjer seg klåre til åtak, og den truande veit ikkje kor det kjem frå eller kven fienden er. Pilene er bilete på klagemål som vert retta mot den truande for å fella han.
v.3: Og det er ikkje så mykje han kan gjera med det, for når tvilen er sådd, vert grunnvollen (tillit og sanning) feid bort, og då hjelper det ikkje kva den anklaga gjer. Alt vert til hans eigen bane. Han er hamna i ein forferdeleg situasjon, og angsten er nær. Dette veit alle som har gjennomlevd slike ting som dette.
v.4: Då må han retta blikket mot det faste punktet som trass alt eksisterer om alt elles flyt: GUD. Han er i sitt tempel, les me. Guds tempel er ein metafor for Guds nådige nærvær på jorda. Når me vender hjarto våre mot Herren og kallar på hans namn, går me inn i hans tempel. Og der møter me ein som elskar oss og forstår oss til botnars. Ein som ikkje tilreknar oss våre misgjerningar, men som forløyser oss og som er interessert i vårt sanne vel. Det er alltid lækjande å vera hos Gud, og særleg i slike tider då me ikkje finn fotfeste nokon annan plass.
Men har sit også på truna si i himmelen. Det er eit dommarsete. Der dømmer han alle som går til åtak på dei som han elskar og som har late seg frelsa. Gud er ein hemnar, og han har til hensikt å hemna all urett gjort mot sine vener. Det skal me tenkja seriøst over.
mandag 31. august 2009
Salme 10,16-18
v.16: Herren er konge, dvs over alle menneske og nasjonar, og det er han til alle tider. Ingen kan gjera noko med det. Ingen kan avsetja Gud, berre stilla seg sjølv utanfor hans rike. Og dei som gjer det, kallar salmisten for ”framande”. Her er det ikkje snakk om innvandrarar, for dei snakkar Gud vel om overalt i skrifta, her er det snakk om menneske som er ”framande for Gud i si ånd.” Dei utmerkar seg ved å vera sjølvhjelpne og uavhengige, i motsetning til dei ”hjelpelause” som er omtala i det neste verset. Dei framande skal ryddast ut or Guds land, dei blir stilt utanfor himmelriket på domedag, der dei ”gret og skjer tenner”, som Jesus seier det. Evig anger utan von.
v.17 Dei ”hjelpelause” er derimot innafor, dei som er desperat avhengige av Gud, hans nåde og hjelp. Herren høyrer kva dei ynskjer og gjev dei mot. Me seier gjerne at Herren ikkje oppfyller våre ynskjer, berre sine eigne løfter. Men dette er ikkje sant. Han er veldig interessert i ynskjene våre, og vil gjerne oppfylla dei om dei ikkje er til skade for nokon.
Paulus skriv i 2 Timoteusbrev at ”Gud gav oss ikkje ei ånd som gjer motlaus, men ei ånd som gjev kraft, kjærleik og visdom.” Når ein kristen mister motet, er han under påverknad av djevelen. Det skjer stadig. Men Gud veit kor viktig det er for oss at me held motet oppe, og han høyrer når den hjelpelause ber og svarar med å gje han mot, les me. Utan mot kjem me til å mangla både kraft, kjærleik og visdom.
Som kristne må me berre be Herren om å gje oss eit godt mot slik at me ser lyst på livet og framtida og frimodig forkynner hans gjerningar som kalte oss frå mørkret til sitt underfulle ljos.
Men skal me ta imot Guds gåver, må me bruka tid med hans ord og takka og prisa han flittig for alle hans gode gåver.
v.18: er ein proklamasjon om at Guds omsorgsvilje andsynes dei ressurssvake og undertrykte. Han vil hjelpa dei til deira rett. Denne gruppa er den første som vert rettslause i eit samfunn. Dei har korkje råd eller kraft til å fremja retten sin. Men alle med makt skal vita at Herren er på dei ressurssvake si side og hjelper dei i konflikt med dei ressurssterke.
Men ikkje berre det. Det som desse menneska har aller mest bruk for er evangeliet. Alle menneske har rett til å høyra evangeliet, og dei som tek imot, får rett til å bli Guds barn, dei som trur på Jesu namn, og det som regel dei hjelpelause og undertrykte.
torsdag 13. august 2009
Salme 10,8-15
v.8-11: Den vonde er ein luring. Han kjempar ikkje i ope terreng, men ligg i bakhald og lurer på den rettferdige. Dette kan forståast både bokstaveleg og i overført tyding: Den vonde snører den rettferdige inn i eit garn av falske klagemål, eller han påfører han umogelege gjeldspostar som "drep" han økonomisk og sosialt, og slik sigrar han over den rettferdige og set han ut av spel. Offeret vert overmanna av brutal makt. Her er det makta og ikkje retten som rår. Og dette gjer den vonde i forvisning om at Gud ikkje ser, ikkje bryr seg og ikkje vil stilla han til ansvar. "Han skjønar ikkje at Gud med sitt tolmod vil gje han sjansen til å venda om, og når dei vonde ikkje skjønar dette, blir det anarki." (Vilhelm A VenGemeren) Slik fungerer vår verd. Retten må vika for makta, og makta vert brukt til sjølviske føremål. Det er synda i sin grellaste farge.
I v.12-15 ber salmisten om at Gud skal gripa inn og endra situasjonen. Han ber Gud om å reisa seg. I vers 1 spør han kvifor Gud ikkje grip inn for å hjelpa. I vers 12 markerer han at no er tida inne for Gud til å aksjonera. Det har gått for langt, og det kan ikkje forsvarast å venta lenger. Han appellerer både til Guds ære, lovnad, omsorg og rettferd.
v.12: Når Gud reiser seg og løfter handa er det alltid for å intervenera i menneska sitt liv på ein spesiell måte, som då han førte israelsfolket ut av Egypt. Ein slik aksjon er det salmisten ynskjer seg. Gud må ikkje gløyma dei audmjuke og elendige, dei som han har lova å møta med nåde og hjelp.
v.13 repeterer ein del av det me alt har vore innom.
v.14 uttrykkjer ei forvisning om at Gud har observert all uretten og vil dømma den vonde og dra omsorg for den hjelpelause som tillitsfullt overgjev seg til han. For Gud har alltid openberra seg som ein hjelpar for farlause og hjelpelause.
v.15 Difor ber han om at den vonde skal bli stilt til ansvar for sine gjerningar, missa makta si (armbrot), bli sett ut av spel, og at vondskapen skal bli utrydda. Det er ei bøn som mange Guds barn ber i vår tid, utsette som dei er for forfylging, falske klagemål, tortur, fengsel og alvorlege tap. Slik bør alle kristne som lever trygt også be for alle dei som er undertrykte av urettferdige regimer.
I v.12-15 ber salmisten om at Gud skal gripa inn og endra situasjonen. Han ber Gud om å reisa seg. I vers 1 spør han kvifor Gud ikkje grip inn for å hjelpa. I vers 12 markerer han at no er tida inne for Gud til å aksjonera. Det har gått for langt, og det kan ikkje forsvarast å venta lenger. Han appellerer både til Guds ære, lovnad, omsorg og rettferd.
v.12: Når Gud reiser seg og løfter handa er det alltid for å intervenera i menneska sitt liv på ein spesiell måte, som då han førte israelsfolket ut av Egypt. Ein slik aksjon er det salmisten ynskjer seg. Gud må ikkje gløyma dei audmjuke og elendige, dei som han har lova å møta med nåde og hjelp.
v.13 repeterer ein del av det me alt har vore innom.
v.14 uttrykkjer ei forvisning om at Gud har observert all uretten og vil dømma den vonde og dra omsorg for den hjelpelause som tillitsfullt overgjev seg til han. For Gud har alltid openberra seg som ein hjelpar for farlause og hjelpelause.
v.15 Difor ber han om at den vonde skal bli stilt til ansvar for sine gjerningar, missa makta si (armbrot), bli sett ut av spel, og at vondskapen skal bli utrydda. Det er ei bøn som mange Guds barn ber i vår tid, utsette som dei er for forfylging, falske klagemål, tortur, fengsel og alvorlege tap. Slik bør alle kristne som lever trygt også be for alle dei som er undertrykte av urettferdige regimer.
søndag 9. august 2009
Salme 10,1-7
v.1 Salmisten spør Gud kvifor han er så langt borte i tider då han har aller mest bruk for han. Han har behov for umiddelbar hjelp, men Gud grip ikkje inn. Og han forstår ikkje kvifor.
Denne problemstillinga er vanleg for menneske i naud. Sanninga er: Gud er alltid nær hos oss i vår naud, men han teier i sin kjærleik, les me hos profeten i Sefanja. Målet med det er at me skal bli sterke i han, for dei som ventar på Herren får ny styrke, les me hos Jesaja (kapittel 40). Det som me trur vil sveikka oss, er det som vil styrka oss. Og me må forstå: Gud er trufast, og vil alltid oppfylla løftene sine, sjølv om han ikkje alltid oppfyller ønskjene våre.
Problemet salmisten står andsynes finn me i vers 2: Han er fattig, og han er forfølgd av vonde menneske. Dette er er ein normalsituasjon for mange kristne i vår tid. Og me kan sjå at det var slik også for både Jeremia og Jesus, og for dei første kristne.
Salmisten ber så Gud om at forfølgjarane må falla for eige grep. Det er det han ynskjer, og slik er det han ærleg ber, og det samsvarar med Guds råd for dei vonde. Dei skal falla i den grava dei grev for andre.
v.3-4 Den vonde skryt av planane sine (skryt er ei forresten ei kvalmande grunnsynd i menneskehjarta som også pregar mange kristne), han er grådig, fornektar Gud og bryr seg ikkje om han. Han er ikkje ateist, men Gud er ikkje i tankane hans og har ingen påverknad på livet hans. Livet for den vonde handlar om å skaffa seg timelege goder. Dei evige godene er ute av hans perspektiv. Og når profeten kjem og minnar han om livsansvaret innfor Gud, vert han sint og det endar gjerne med forfølging i ei eller anna form. Dei vil ikkje at andre skal blanda seg oppi liva deira. "Trø meg ikkje for nære!"
v.5: Og det er ein regel meir enn ein unnatak at den som mel si eiga kake i stor grad lukkast med det. Han har framgang og kjenner seg sterk og usårbar. Og sidan han er fokusert på suksess, ser han på medmenneska sine som potensielle kundar eller konkurrentar, og tankelivet hans kretsar rundt slike emner. Han velsignar dei som støttar og forbannar dei som hindrar han.
Denne problemstillinga er vanleg for menneske i naud. Sanninga er: Gud er alltid nær hos oss i vår naud, men han teier i sin kjærleik, les me hos profeten i Sefanja. Målet med det er at me skal bli sterke i han, for dei som ventar på Herren får ny styrke, les me hos Jesaja (kapittel 40). Det som me trur vil sveikka oss, er det som vil styrka oss. Og me må forstå: Gud er trufast, og vil alltid oppfylla løftene sine, sjølv om han ikkje alltid oppfyller ønskjene våre.
Problemet salmisten står andsynes finn me i vers 2: Han er fattig, og han er forfølgd av vonde menneske. Dette er er ein normalsituasjon for mange kristne i vår tid. Og me kan sjå at det var slik også for både Jeremia og Jesus, og for dei første kristne.
Salmisten ber så Gud om at forfølgjarane må falla for eige grep. Det er det han ynskjer, og slik er det han ærleg ber, og det samsvarar med Guds råd for dei vonde. Dei skal falla i den grava dei grev for andre.
v.3-4 Den vonde skryt av planane sine (skryt er ei forresten ei kvalmande grunnsynd i menneskehjarta som også pregar mange kristne), han er grådig, fornektar Gud og bryr seg ikkje om han. Han er ikkje ateist, men Gud er ikkje i tankane hans og har ingen påverknad på livet hans. Livet for den vonde handlar om å skaffa seg timelege goder. Dei evige godene er ute av hans perspektiv. Og når profeten kjem og minnar han om livsansvaret innfor Gud, vert han sint og det endar gjerne med forfølging i ei eller anna form. Dei vil ikkje at andre skal blanda seg oppi liva deira. "Trø meg ikkje for nære!"
v.5: Og det er ein regel meir enn ein unnatak at den som mel si eiga kake i stor grad lukkast med det. Han har framgang og kjenner seg sterk og usårbar. Og sidan han er fokusert på suksess, ser han på medmenneska sine som potensielle kundar eller konkurrentar, og tankelivet hans kretsar rundt slike emner. Han velsignar dei som støttar og forbannar dei som hindrar han.
torsdag 9. juli 2009
Salme 9,16-21
v16-17. Heidningane = nasjonane eller folkeslaga. Dei som går imot Guds folk, set feller for seg sjølv. Det er ein kjend bibelsk tanke som me skal framheva når ting ser mørke ut for oss som trur. Det er Gud sjølv som sørger for at dei som fremjar tiltak som skal stoppa eller hindra Guds sak gjennom oss, kjem til å stoppa opp. Han sørger for at dei går i eiga snare. Slik gjer Gud seg til kjenne for menneska gjennom sin rettferdige dom.
v.18 skildrar med klåre ord den evige domen over alle gudlause: DØDSRIKE vil vera deira opphaldsplass, og ut frå Det nye testamentet veit med at salmisten her syner til det som Jesus kallar "den andre døden", den evige fortapinga. Kven er dei gudlause? Det er dei som gløymer Gud, dvs dei som ikkje tek omsyn til han og til dei rettane han har i liva våre.
v.19: Nokre gløymer altså Gud, men Gud gløymer ikkje den fattige. Kven er den fattige? Det er han/ho som er desperat etter Gud. Dette kan vera folk som er fysisk fattige, men det kan også vera menneske som er fattige i ånda, som Jesus seier i Matteus 5,2, folk som kjenner seg uendeleg fattige utan Gud.
v.20-21: er ei bøn om at Gud må reisa seg og ikkje lata menneske lukkast i kampen sin mot han. Når Gud reiser seg, skjer det alltid dramatiske ting til dom og frelse, menneska vert realitetsorienterte: dei vert små og redde og Gud åleine vert stor. Og Gud veit at dette er det som me treng her hos oss no. Nordmenn flest handsamar Gud som ein bagatell, og ofrar han knapt noko merksemd. Dei gjer gladeleg ting som vanærar Han som har skapt oss til si ære. Men dette vil endrar seg den dagen Gud reiser seg. Då vil menneska bli forferda over seg sjølve og over arrogansen sin, og dei vil spørja om korleis dei kan bli frelst frå Guds vreide over våre synder. Det er vekkjing på sitt beste.
v.18 skildrar med klåre ord den evige domen over alle gudlause: DØDSRIKE vil vera deira opphaldsplass, og ut frå Det nye testamentet veit med at salmisten her syner til det som Jesus kallar "den andre døden", den evige fortapinga. Kven er dei gudlause? Det er dei som gløymer Gud, dvs dei som ikkje tek omsyn til han og til dei rettane han har i liva våre.
v.19: Nokre gløymer altså Gud, men Gud gløymer ikkje den fattige. Kven er den fattige? Det er han/ho som er desperat etter Gud. Dette kan vera folk som er fysisk fattige, men det kan også vera menneske som er fattige i ånda, som Jesus seier i Matteus 5,2, folk som kjenner seg uendeleg fattige utan Gud.
v.20-21: er ei bøn om at Gud må reisa seg og ikkje lata menneske lukkast i kampen sin mot han. Når Gud reiser seg, skjer det alltid dramatiske ting til dom og frelse, menneska vert realitetsorienterte: dei vert små og redde og Gud åleine vert stor. Og Gud veit at dette er det som me treng her hos oss no. Nordmenn flest handsamar Gud som ein bagatell, og ofrar han knapt noko merksemd. Dei gjer gladeleg ting som vanærar Han som har skapt oss til si ære. Men dette vil endrar seg den dagen Gud reiser seg. Då vil menneska bli forferda over seg sjølve og over arrogansen sin, og dei vil spørja om korleis dei kan bli frelst frå Guds vreide over våre synder. Det er vekkjing på sitt beste.
tirsdag 7. juli 2009
Salme 9:10-15
v.10: Medan Guds program for menneska alltid er fridom, er djevelen ein stor undertrykkar. Og fordi menneska moralsk og åndeleg sett er djevelens barn, har dei ein sterk tendens til å kontrollera og undertrykka kvarandre. Det skjer på alle nivå i samfunnet, frå familien til storpolitikken. Det skjer gjennom manipulasjon, trugsmål, urimelege lover, underbetaling, men også gjennom ulike former for avhengighet. Dette lyser mot oss berre me opnar ei avis.
Men mest av alt er menneske undertrykt av personleg synd og skuld. Ein klarer ikkje å kvitta seg med sin eigen egoisme, lettvintheten, nytingssjuka, vanesyndene og gudløysa i hjarta. Slik er alle menneske fanga av djevelen.
Det er berre ein måte me kan bli fri på, og det er ved å ta vår tilflukt til Herren, som er ei borg for den undertrykte. Me kan ikkje bli fri frå syndene våre gjennom reinsing eller forbetring. Alle slike forsøk fører oss lenger og lenger inn i fortviling. Me må berre stola på at han har døydd for syndene våre, og at Gud for Jesu skuld frikjenner oss frå alt som me ber på som me ikkje kan bli kvitt ved eige strev. Då blir me fødd på nytt, og me får Den Heilage Anden i oss som ein mektig ressurs mot alt svineri som vil prega oss negativt. Me forventar ikkje lenger at me skal vera syndfrie, men i Jesu namn dømer me oss sjølve, sannar me syndene våre, tek avstand frå dei og stolar på at det hos Jesus er full dekning for all den tilgjeving eg treng for å kunna leva med Gud no og i all framtid.
Nokre er undertrykte av sjukdom, og ber Herren natt og dag om lækjedom og fridom. Og det er naturleg. Men svært fort kan det verta slik at livet begynner å dreia seg om sjukdomen og problema. Ein er ikkje berre sjuk, men ein er undertrykt av sjukdomen. Og eg vil gjerne framheva i denne samanhengen at liksom Herren er ei borg for syndaren, er han også ei borg for den sjuke. Hos Jesus er det lækjedom for alle sjukdomar, det kan du og eg berre takka og prisa han for. Men inntil han lækjer oss, vil han at me skal stå over sjukdomane våre og ikkje vera undertrykte av dei. Sjukdomen skal ikkje setja dagsorden, det skal Jesus gjera. Me er jo hans læresveinar sjølv om me er sjuke. Me fornektar ikkje sjukdomen, men seier til Herren i vår ånd: Dette her er småting for deg, Jesus. Det gjer vondt hos meg, Herre, og eg er begrensa. Men eg er hos deg med det alt, og eg takkar deg for at du har full lækjedom for alle mine sjukdomar og sår, og medan eg ventar på forløysinga, vil eg fryda meg i deg og tena deg.
Men Herren er også ei borg for alle som er utsett for ytre undertrykking. For djevelen og hans lakeiar kan ta frå oss alt som finst av rettar som gjeld vårt borgarlege liv, men dei kan ikkje ta frå oss den indre fridomen i Jesus, dei kan ikkje ta frå oss Gud, dei kan ikkje ta frå oss verdigheten, for dette er ikkje knytt til denne døyande verda, men til den oppstandne Kristus som alltid er hos oss. Dei mange forfølgde kristne veit alt om dette.
v.11 stadfester dette. Dei som kjenner Herrens namn, er dei som stadig kallar på han, og dei som stadig kallar på Jesus, skal vita at han er hos dei og aldri vil gå ifrå dei. Det er ein lovnad.
v.12 er ei oppfordring til å lovsynga Herren, ei formaning som grip attende til starten av salma. Dei som bur på Sion er alle dei som stolar på det som hende med Jesus på Golgata. Sion er Jerusalem, og det som gjorde denne plassen til sentrum for Guds nærvær var templet, der det dagleg vart bore fram offer til Gud. Men det var også i denne byen Gud sjølv bar fram det offeret som skulle kunna setja strek over alle synder til alle tider, og det er alle dei som stolar på krafta i dette offeret som ikkje lenger vert tilrekna sine synder og som på den måten har flytta inn på Sion der Gud bur, og som nyt godene ved det. Men Sions innbyggjarar har også eit klårt definert oppdrag som lyder slik: kunngjer hans storverk mellom folka! Kva skal liva våre dreia seg om? Å lovsyngja Herren, og forkynna hans storverk mellom folka. Enkelt og greit. Det er dette me er sett i fridom for å gjera. Den som er bunden i sine synder kan ikkje gjera dette. Berre dei som har funne fridomen i Jesus.
v.13: Kvart år vert meir enn 100000 kristne drepne fordi dei er kristne, eller fordi dei har forkynt evangeliet. Det går ikkje upåakta hen hos Gud. Ein dag skal Herren hemna dei trufaste venene sine. Forfølgjarane vil få betalt etter sine gjerningar. Det som har skjedd, vil aldri bli gløymt. Ei heller det tap og den smerte Guds barn har lidd pga truskapen mot Herren og oppdraget. Gud har det siste ordet i denne saka.
Men domen råkar også alle som føretek drap på barn i morsliv. Abort er krig mot Gud. Og her er tala abnorme, kanskje 60 millionar per år på verdsbasis. Domen over foreldre, politikarar og helsepersonell som har påført verjelause foster døden, vil bli svært streng, om dei då ikkje skulle venda om og søkja forløysing for denne synda hos Jesus.
Dei små borna som brutalt vert utrydda på denne måten av vår tids korrupte menneske, er ikkje gløymde av Gud. Han høyrer og hugsar dei tause skrika deira. Dei er skapte i hans bilete for å æra han og realisera hans planar med verda.
v.14 er ei bøn om nåde, dvs at Gud i sin nåde skal fri han ut av den livstrugande situasjonen han er i og løfta han ut or dødens portar, som han har erfart før.
v.15 så han enno ein gong kan forkynna Herrens pris og fagna seg i kyrkjelyden. Og her ser me poenget med Guds frelse: Me er frelste for saman å prisa Herren og forkynna hans pris (= evangeliet).
Men mest av alt er menneske undertrykt av personleg synd og skuld. Ein klarer ikkje å kvitta seg med sin eigen egoisme, lettvintheten, nytingssjuka, vanesyndene og gudløysa i hjarta. Slik er alle menneske fanga av djevelen.
Det er berre ein måte me kan bli fri på, og det er ved å ta vår tilflukt til Herren, som er ei borg for den undertrykte. Me kan ikkje bli fri frå syndene våre gjennom reinsing eller forbetring. Alle slike forsøk fører oss lenger og lenger inn i fortviling. Me må berre stola på at han har døydd for syndene våre, og at Gud for Jesu skuld frikjenner oss frå alt som me ber på som me ikkje kan bli kvitt ved eige strev. Då blir me fødd på nytt, og me får Den Heilage Anden i oss som ein mektig ressurs mot alt svineri som vil prega oss negativt. Me forventar ikkje lenger at me skal vera syndfrie, men i Jesu namn dømer me oss sjølve, sannar me syndene våre, tek avstand frå dei og stolar på at det hos Jesus er full dekning for all den tilgjeving eg treng for å kunna leva med Gud no og i all framtid.
Nokre er undertrykte av sjukdom, og ber Herren natt og dag om lækjedom og fridom. Og det er naturleg. Men svært fort kan det verta slik at livet begynner å dreia seg om sjukdomen og problema. Ein er ikkje berre sjuk, men ein er undertrykt av sjukdomen. Og eg vil gjerne framheva i denne samanhengen at liksom Herren er ei borg for syndaren, er han også ei borg for den sjuke. Hos Jesus er det lækjedom for alle sjukdomar, det kan du og eg berre takka og prisa han for. Men inntil han lækjer oss, vil han at me skal stå over sjukdomane våre og ikkje vera undertrykte av dei. Sjukdomen skal ikkje setja dagsorden, det skal Jesus gjera. Me er jo hans læresveinar sjølv om me er sjuke. Me fornektar ikkje sjukdomen, men seier til Herren i vår ånd: Dette her er småting for deg, Jesus. Det gjer vondt hos meg, Herre, og eg er begrensa. Men eg er hos deg med det alt, og eg takkar deg for at du har full lækjedom for alle mine sjukdomar og sår, og medan eg ventar på forløysinga, vil eg fryda meg i deg og tena deg.
Men Herren er også ei borg for alle som er utsett for ytre undertrykking. For djevelen og hans lakeiar kan ta frå oss alt som finst av rettar som gjeld vårt borgarlege liv, men dei kan ikkje ta frå oss den indre fridomen i Jesus, dei kan ikkje ta frå oss Gud, dei kan ikkje ta frå oss verdigheten, for dette er ikkje knytt til denne døyande verda, men til den oppstandne Kristus som alltid er hos oss. Dei mange forfølgde kristne veit alt om dette.
v.11 stadfester dette. Dei som kjenner Herrens namn, er dei som stadig kallar på han, og dei som stadig kallar på Jesus, skal vita at han er hos dei og aldri vil gå ifrå dei. Det er ein lovnad.
v.12 er ei oppfordring til å lovsynga Herren, ei formaning som grip attende til starten av salma. Dei som bur på Sion er alle dei som stolar på det som hende med Jesus på Golgata. Sion er Jerusalem, og det som gjorde denne plassen til sentrum for Guds nærvær var templet, der det dagleg vart bore fram offer til Gud. Men det var også i denne byen Gud sjølv bar fram det offeret som skulle kunna setja strek over alle synder til alle tider, og det er alle dei som stolar på krafta i dette offeret som ikkje lenger vert tilrekna sine synder og som på den måten har flytta inn på Sion der Gud bur, og som nyt godene ved det. Men Sions innbyggjarar har også eit klårt definert oppdrag som lyder slik: kunngjer hans storverk mellom folka! Kva skal liva våre dreia seg om? Å lovsyngja Herren, og forkynna hans storverk mellom folka. Enkelt og greit. Det er dette me er sett i fridom for å gjera. Den som er bunden i sine synder kan ikkje gjera dette. Berre dei som har funne fridomen i Jesus.
v.13: Kvart år vert meir enn 100000 kristne drepne fordi dei er kristne, eller fordi dei har forkynt evangeliet. Det går ikkje upåakta hen hos Gud. Ein dag skal Herren hemna dei trufaste venene sine. Forfølgjarane vil få betalt etter sine gjerningar. Det som har skjedd, vil aldri bli gløymt. Ei heller det tap og den smerte Guds barn har lidd pga truskapen mot Herren og oppdraget. Gud har det siste ordet i denne saka.
Men domen råkar også alle som føretek drap på barn i morsliv. Abort er krig mot Gud. Og her er tala abnorme, kanskje 60 millionar per år på verdsbasis. Domen over foreldre, politikarar og helsepersonell som har påført verjelause foster døden, vil bli svært streng, om dei då ikkje skulle venda om og søkja forløysing for denne synda hos Jesus.
Dei små borna som brutalt vert utrydda på denne måten av vår tids korrupte menneske, er ikkje gløymde av Gud. Han høyrer og hugsar dei tause skrika deira. Dei er skapte i hans bilete for å æra han og realisera hans planar med verda.
v.14 er ei bøn om nåde, dvs at Gud i sin nåde skal fri han ut av den livstrugande situasjonen han er i og løfta han ut or dødens portar, som han har erfart før.
v.15 så han enno ein gong kan forkynna Herrens pris og fagna seg i kyrkjelyden. Og her ser me poenget med Guds frelse: Me er frelste for saman å prisa Herren og forkynna hans pris (= evangeliet).
Abonner på:
Innlegg (Atom)