Salme 18,13-27

v.13-15. Gud brukar naturkatastrofar til å stoppa Davids fiendar.

v. 16-19. Slik vart David fridd frå fiendane sine, fordi han var til glede for Gud.

v. 20-24 er ganske framand for oss evangeliske kristne. Det høyrest mest ut som sjølvrettferd og skryt når me les det, men det samsvarar med mykje anna me les i Bibelen, og handlar vel om at dersom ikkje vår omvending fører til eit rettferdig liv, er han ikkje sann og ekte. David kjenner seg trygg på at han lever innanfor dei grensene Gud har sett for han, og at han oppfører seg slik at Gud med rette løner han for innsatsen. Det er eit poeng i dette. Dersom me lever utanfor grensene som Gud har sett for oss, lever me i synd, og då stenger me for Gud i liva våre. Held me oss innanfor, lever me rettferdig og det opnar for Guds velsigning og vern.

v.25-26 lanserer eit viktig og litt skremmande perspektiv: Gud er mot oss slik me er mot kvarandre. Det er eit uttrykk for hans rettferd, og ingen kan vel klaga på det.

v.27. Dei audmjuke er dei som aktar andre høgare enn seg sjølv, som ikkje lever for å fremja seg sjølv og som ikkje slost for eigne rettar, men for andre sine. Dei skal Gud ta seg av og frelsa. Dei andre skal han plukka ned.

Salme 18,7-12

v. 7: Då skalv jorda. Gud svara på Davids bøn med jordskjelv. I den siste tida skal det auka på med jordskjelv på jorda. I Johannes opneberring 8,1-6 ser me at dette vil vera eit resultat av alle bønene til dei truande som må tola forfølging og trengsel. Når denne verdas vreide råkar Guds kyrkje, råkar Guds vreide denne verda.

Dei neste versa (8-15) er fulle av uttrykk som syner oss at Gud dømmer verda gjennom naturkatastrofar, og at han er i desse katastrofane. Når folk trur at Gud er fråverande, er han nærverande i sin vreide over folks synder, og over den motstand som dei viser hans ord og hans kyrkje.

Salme 18,5-7

v.5 innheld stor dramatikk. David kjende at døden tok kvelartak på han, og han vart dregen mot undergangen av "undervasstraumar" som var alt for sterke til at han kunne berga seg i land.

v.6: Dødsriket hadde spent reip rundt han, og dødsfeller låg, som moderne udetonerte landminer, over alt der han ferdast. Han kunne når som helst bli fanga.

v.7: Når alle vegar her på jorda er stengde for oss menneske, er det alltid èin veg som er open for oss, vegen oppover mot vår himmelske far. David kalla på Herren, og Herren høyrde han frå sitt heilage tempel.

Herren høyrer alle som ber til han i si naud, også deg som les desse linjene. Be trøstig til Gud og erfar hans underfulle hjelp.

Salme 18

v. 1: David seier at han vil elska Herren. Grunnen til dette er at han har erfart og opplevd Herren som sin styrke. Me ønskjer gjerne at Gud skal gje oss kraft til å leva som kristne, og det er ikkje noko gale i det. Men mest av alt ønskjer Gud personleg å vera vår styrke. Krafta ein kristen treng ligg i fellesskapet med Gud.

v. 2 innheld fleire sterke uttrykk for korleis David opplever Gud: fjell, del, frigjerar, skjold, frelseshorn og  borg (eller fort).
At Herren er eit fjell inneber at han er urokkeleg på alle måtar. Han står fast på det han har sagt og bestemt sjølv om verda står på hovudet. Det er godt for oss alle å vita.
Herren er den truande sin "del". Det betyr at han er vår arv. Neppe kan eit truande menneske tenkja på noko større enn at han /ho skal arva Gud, ikkje arva det Gud har, men sjølve Gud.
At Gud er vår frigjerar har han prova gjennom heile frelsessoga. Han fria Israel ut or fangenskapa i Egypt og Babylonia, og på krossen fria han oss alle frå syndas skuld og makt. I Jesus finn me vår fullkomne fridom, ja, har er vår fridom.
Skjold. Eit skjold kan me svinga i alle retningar og parera fienden sine piler. Me slepp å svinga Herren, HAN STILLER SEG MELLOM OSS OG ANGRIPAREN. Han er rundt oss på alle side og vernar oss mot freistingar og farar av alle slag. Det skal gje deg tryggleik.
Frelseshorn. Altera i templet var utstyrte med 4 horn kvar. Dei sto øvst på hjørnene. Dersom ein person hadde drepe ein annan i vanvørdnad, kunne han springa til templet, koma seg inn i Det heilage (som var forbode for vanlege folk) og gripa om alterhorna, så var dei frelste frå blodhemnaren.
Jesus er vårt frelseshorn. Så lenge me held fast i han, kan ingen hemn nå oss for dei syndene me har gjort.
Borg. Gud er ein heim for sine barn, ein sterk heim som ingen framande makter kan trenga inn i.

v.3: David vil kalla på Herren, han vil vigsla seg til bøn og lovprisning, for Herren er verd det. Me fortener ikkje Guds venskap, men me får det av nåde. Men Gud fortener vår takk og pris, men får det alt for sjeldan. Men David tek eit val. Han seier : EG VIL KALLA PÅ HERREN OG PRISA HANS NAMN (verbet halal tyder å prisa Gud med høg røyst, opphaveleg "noko som får noko anna  til å skina", lovsongen set spotlighten på Gud for vår neste). Det er eit val, ei bestemming. Dette skal eg berre gjera uansett kva eg føler. Det er underordna. Lat det også vera noko du og eg bestemmer oss for. Han er verd det.
Å prisa Herren er eit mektig våpen i den åndelege kampen me lever i. Det driv fienden på flukt slik at våre medmenneske blir sensitive for Gud.

Salme 17,10-15

v. 10 Gudlause menneske har ein tendens til å lukka seg for innspel utanfrå. Dei har bestemt seg, og er skråsikre på at det valet dei har teke er rettferdig, sjølv om kjærleiken manglar.

Det er viktig prinsipp: Der kjærleiken manglar, eksisterer det ikkje noko rettferd.

v.11-12 Dei er fast bestemt på å fella offeret sitt. Som jegerar er dei. Når dei har fått teften av bytet sitt, er dei ustoppelege og heilt overgjevne til det drepande oppdraget. Ja, det er som ei fortrylling hos dei.

Me ser det i vår tid i mange muslimske land der Guds barn er utsette for overgrep av verste sort. Styresmaktene eller grupper i landa jaktar på kristne, og dei er fast bestemte på å reinsa landa sine for kristne menneske, noko som får dei til å gjera forferdelege ting i guden sin sitt namn.

v.13-14. Salmisten ber Gud om å reisa seg, gå imot han og tvinga han i kne. Fienden er her den person som utøver ugjeringar, men også den åndsmakt som inspirerer han. Det er ei legitimt for oss kristne å be Gud om å slost for oss. Vår oppgåve er å slost for Han, så får han slost for oss.

v.15 er ei tillitsfråsegn. Salmisten er sikker på at han skal få sjå Guds ansikt når han ein dag vaknar or dødens djupe søvn. Det er den kristne vona. Me skal sjå Jesus i hans glans og majestet, og det me ser skal metta oss. Ingenting kan gjera oss så glade, trygge og lukkelege som tanken på Jesus. Den dagen me ser han som han er, vil det heilt ta av for oss. No veit me at vår forløysar lever. Då vil me sjå det og forstå rekkevidda av det på ein heilt annan måte, og me vil jubla av glede i all æva.

Salme 17,6-9

v.6 På ny ber David om Guds oppmerksamheit, og han ber om at Gud i sin godleik skal gjera eit under for han, dvs frelsa han frå fiendar.

v. 7 Davids kall dreiv han på flukt frå Saul. For å gå Guds veg, kom han i konflikt med makta. Det er klassisk for kristne. Når me fullfører misjonspåbodet, provoserer me djevelen som eggjar folk mot oss. Difor treng kristne som går for Jesus stadig Guds underfulle vern og hjelp og søkja livd ved hans høgre hans, dvs i hans nærleik.

Kristne bør gjera alt dei kan for å halda seg nær til Gud. Fordi Gud vil det, og fordi der er DER Guds vern for våre sårbare liv er mest effektivt.

v.8 hentar motivet sitt frå Moses` song i 5. Mosebok 32,10 - 11 der Israel metaforisk vert omtala som Guds augnestein, og som ørnunger verna av mors vengjer. Det er sterke bilete på nærleik, empati, kjærleik, omsorg og ansvar. Auge er det mest kjenslevare området på kroppen. Det minste rusk på auga vekkjer fullt fokus, og har du det, handlar livet ditt om å få det bort.

Slik vil Gud av me som truande skal forstå hans høve til oss. Det aller minste problem som me får, ser Gud på som sitt eige. Han kjenner det som ein intens smerte i djupet av si sjel.

v. 9 David er blitt som ein beleira by, fiendane tenkjer berre på å drepa han, dei er dødsfiendar. Mordarånda er gamal i menneskeætta og skriv seg attende til Kain. Han gav rom for djup sjalusi som dreiv han til å drepa broren Abel (1.Mosebok 4). Etter den tid har det overlagte mordet vore ein dagleg affære mellom oss menneske. Jesus sa: "Fienden er komen for å stela, drepa og øyda, men eg er komen for at de skal ha liv og overflod."

Salme 17,1-5

v.1-2 er ei oppfordring til Gud om å lytta velvillig til det salmisten har å be om. Tre sterke uttrykk brukar han for å understreka behovet sitt: "Lyd etter", "høyr" og "merk" . Han har ingen baktankar med bøna si, han meiner seg å ha ei ærleg sak.

David må ha møtt klagemål som han meiner er usanne, og han treng Guds hjelp for å få dei avsanna og bli frikjent. Å bli møtt med falske klagemål er eit mareritt, og det kan vera svært vanskeleg å bli trudd for den som slost for eiga sak. Ein treng Guds hjelp i slike tidern for å få fram sanninga slik at ein kan bli frikjent også i menneska sine augo.

At Gud er rettferdig innber at han alltid handlar ut frå kjærleik og sanning. Difor er rettferd og frelse nærskylde omgrep i Bibelen. Dette skriv Paulus sterkt om i Romarbrevet. Vers 1a kan då også lesast slik: "Lyd etter Herre, DU SOM ER MI RETTFERD."

At Gud er hans rettferd tyder at hans evige frelse er i Gud, men òg at det berre er Gud som kan hjelpa han til siger i den aktuelle saka.

v.3: David er blitt testa , eksaminert om natta og prøvd ("med eld" er ikkje med i engelske omsetjingar) av Gud, men utan at det er funne noko gale hos han.

Truleg er det betre med ei imperativomsetjing her: Prøv meg, test meg, spør meg!

At Gud prøver oss menneske er ein sentral bibelsk tanke. Han prøver oss for å avdekka synd, veikskapar, feil og manglar slik at me kan bli "reparerte" og styrkte.

Når Gud prøver oss, opplevest det gjerne som sjølvprøving eller sjølvrefleksjon.

David står sin prøve til og med når det gjeld ordbruken. Det er det ikkje mange som gjer. Den som kan styra tunga si er eit fullkome menneske, skriv Jakob.

v.4-5 "Guds vegar" står her i opposisjon til "røvarstigar". Røvarane hadde inga medkjensle med nokon, og handla ut frå det. Gud derimot er full av medkjensle og sympati og handlar ut fra det. Slik også med David. Som konge kunne han, som så mange andre, ha alliert seg med kriminelle, men han allierte seg med Gud i staden. Dette gjorde stega hans faste, dvs han sto ikkje i fare for å skli og falla, men gjekk trygt framover i Guds fotspor, dvs i hans leiing og etter hans ord.