Salme 119,124-128

 Vis miskunn mot din tenar,

lær meg dine forskrifter!

125Eg er din tenar, gjev meg skjøn

så eg kan kjenna dine lovbod!

126Det er tid for å gripa inn, Herre,

for dei har brote di lov.

127Difor elskar eg dine bod

meir enn gull, ja, skinande gull.

128Difor retter eg meg etter alle dine påbod,

eg hatar alle falske vegar.

v.124-125 . Me kan ikkje forstå Bibelen utan Den Heilage Ande. Hans oppgåve er å opna Skriftene for oss slik at me ser Gud, hans planar og hensikter i det me les og høyrer. Når det skjer, er det eit uttrykk for Guds miskunn. Miskunn betyr at Gud hjelper den hjelpelause, og innfor Guds ord er me hjelpelause. Anden må koma oss til unnsetning. 

Alle kan læra Guds lovbod utanåt. Men å kjenna dei er å kjenna Guds hjarta i dei. Det har me snakka om mange gonger: Guds lovbod reflekterer Guds godleik. Anden syner oss det. På den måten speglar me oss sjølve i Guds lover, og då forstår me at dersom noko som helst av det me held på med ikkje er motivert ut frå kjærleik til Gud og våre medmenneske, ja, då har me ikkje oppfylt ei einaste lov, sjølv om me ikkje har brote nokon av dei på eit ytre nivå. Gud vurderer oss nemleg etter våre indre kvalitetar. Han granskar hjarta, les me i Salme 15,1. 

v.126 er ei bøn om at Gud må gripa inn og stoppa dei som bryt hans lov. Det er ei god bøn, for folk som bryt Guds lover, vanærar Gud, og øydelegg folk og  fellesskap. Ei slik bøn kan du godt be. 

v.127-128 er ei personleg vedkjenning. Fordi Guds lover er eit uttrykk for Guds kjærleik, og fordi dei byggjer opp folk og samfunn, elskar salmisten dei som det finaste gull, og han bedyrer at han sjølv ikkje vil ha nokon annan standard for livet sitt enn den som kjem til uttrykk gjennom Guds lover.

Salme 89,1-2

Ein læresalme av esrahitten Etan.
          
     2 Eg vil alltid syngja om Herrens miskunn,
          frå slekt til slekt skal min munn gjera din truskap kjend.

Denne salma er den siste i den tredje samlinga. Ho er titulert som ei læresalme av esrahitten Etan, dei einaste salma han har skrive. Ho er svært lang, heile 53 vers, og er inndelt slik: v.1-18 som handlar om Herren som konge, v.19-37 som handlar om Herrens pakt med David og v.38-52 er ein klagesong. Vers 53 er ei velsigning som avrundar salma og denne tredje salmesamlinga. 

v.2.  Salmisten vil alltid syngja om Herrens miskunn, og med munnen sin gjera Guds truskap kjend.  Det interessante her er at dette vil han gjera frå slekt til slekt, og det fortel oss at han i denne salma representerer Guds kyrkje og ikkje seg sjølv. For han vil ikkje vara i slekt etter slekt.  Men Guds kyrkje vil leva og syngja Herrens pris gjennom alle slekter. Og akkurat dette er kallet kyrkja har fått: Å lova, prisa og æra han, og gjera Herren og hans truskap kjent for alle menneske over heile jorda. Ja, dei som er kyrkja er dei som gjer akkurat dette. 

Frans av Assisi blir ofte feilaktig sitert på at han vil at me skal forkynna evangeliet med gode gjerningar, og med ord om det er naudsynt. 

Men dette er ikkje bibelsk. Ingen kan bli frelst ved å sjå kristne gjera gode gjerningar. I beste fall kan dei ved å sjå kristne som gjer godt bli opne for Gud. Men skal dei læra seg å kjenna Gud, må hans ord forkynnast, for trua kjem av forkynninga. Paulus skriv i Rom 10,17: "Så kjem trua av forkynninga, og forkynninga ved Kristi ord." 

Guds miskunn og Guds truskap finn me hos Jesus Kristus, og berre hos han. Mange, mange forventar at Gud skal syna miskunna og fiksa opp i problema deira. Men dei vil ikkje gå til Jesus med liva sine og overgje seg til han. Men utanfor samfunnet med han, er det ingen miskunn for oss menneske, berre rettferdig dom.  For Jesus er det nye templet, han er Guds lam som bar bort verdas synd. Og det at Gud gav oss Jesus, syner at han er trufast mot løftene sine i GT om at det ein dag skulle det koma ein mann som skulle ta bort verdas synd og forsona heile slekta med Gud. Slik miskunna han seg over oss i Jesus Kristus, og dette er det Guds barn elskar å synga og fortelja om frå slekt til slekt  Det ligg dei i blod.