Salme 89,7-10

For kven i skyene er Herrens like,
          kven mellom gudesøner er som Herren,

          
     8 ein stor og skremmande Gud i rådet av dei heilage,
          meir verd å frykta enn alle som omgjev han?
          
     9 Kven er som du, Gud Herre Sebaot?
          Mektig er du, Herre, omgjeven av din truskap.
          
    10 Du herskar over det hovmodige havet,
          når bølgjene reiser seg, stiller du dei.

v. 7-8. Gud er skaparen. Alt anna som eksisterer er skapning. Gud har ingen parallell, det er ingen eller ingenting me kan samanlikna han med, difor blir han aldri eit forskningsobjekt. Han kan ikkje katalogiserast eller kategoriserast. Han er uutgrunneleg for oss menneske. Alle som vil fanga Gud innafor ein kategori, er dømt til å mislukkast. Gud skal ikkje forskast på av menneske, han skal fryktast. Kva er det å frykta Gud? Det er å ta han og hans ord på alvor. 

For sju år sidan var me og såg dei mektige Niagarafalla på grensa mellom Kanada og USA. Det var eit mektig syn, og me klarte ikkje ta augo våre bort, og me gjekk så nært som me kunne. I møte med Niagarafalla blir me veldig små og sårbare. Det var god grunn for oss å frykta denne overmektige naturen, men me følgde reglane, så det gjekk naturlegvis bra. Niagarafalla er store og redselsfulle, men for oss som ikkje utfordra dei på noko vis, vart dei berre eit imponerande og uforgløymeleg syn.

Kva er poenget? Du bør ikkje utfordra Gud ved å bryta reglane hans. Gud er så mykje, mykje større, sterkare og mektigare enn alle slike buldrande fossar, og det er han som bestemmer korleis me skal kunna nærma oss han og samstundes behalda livet, og han har gjeve oss eitt møtepunkt der me kan ha koma han heilt nær, og det er i Jesus Kristus. I Kristus møter Gud oss som med nåde. Utanfor Kristus er det ingen nåde, berre rettferdig dom. Alle som prøver å nærma seg Gud utan å ta imot Jesus, gjer ein grov feil. Det kan ikkje gå bra. Dei blir forblinda og kjem under domen. Ikkje berre for å ha brote Gud sine lover, men ved å avvisa hans frelsesveg. Me syner at me fryktar Gud, dvs. tek Gud på alvor, når me innrømmer syndene våre, underordnar oss lovene hans og trur på Sonen hans, Jesus Kristus. Då blir me møtt av Guds truskap. Han har lova å ta imot alle som tek imot Sonen hans, og det er ein lovnad han tek på ramma alvor, han som er omgjeven av truskap. 

Niagarafalla er mektige. Havsens bølgjer likeeins. Men Gud er større. Han herskar over havet, les me i v. 10, og stiller bølgjene. 

Dette førere naturlegvis tankane våre til Genesaretsjøen i Galilea. Jesus og disiplane skulle over på den andre sida for å kvila. Så kom stormen på dei, og Jesus reiste seg i båten og stilla stormen med eit myndig ord.  I Kristus møter Gud oss med nåde, og når det no stormar i livet ditt, ven, så skal du kalla på Jesus og be han om å reisa seg og stilla uværet som er kome over deg. 

Salme 89,3-6

 Eg seier: Miskunn blir bygd for evig,
          din truskap er grunnfest i himmelen.
          
     4 «Eg gjorde ei pakt med min utvalde,
          svor ein eid til David, min tenar:
          
     5 Eg grunnfester di ætt til evig tid;
          eg vil byggja di trone frå slekt til slekt.»
          
     6 Himmelen prisar dine under, Herre,
          forsamlinga av dei heilage prisar din truskap.

I vers 3 er det Israels forsamling, eller i vår kontekst, Kristi kyrkjelyd som talar, og då blir spørsmålet: Kan miskunn byggjast? Har ikkje Gud alltid vore miskunnsam? Er det ikkje hans vesen å forbarma seg over barna sine? Jo, det er det. Men Gud kunne ikkje syna miskunn mot menneska i den gamle pakta utan med tanke på at Jesus ein dag skulle koma å betala for syndene deira, og han kan syna miskunn mot oss som lever i den nye pakts tid fordi Jesus no har betalt for syndene våre. I og gjennom Jesus Kristus bygde Gud ei solid juridisk plattform for si miskunn. Alle som som no kjem til Han i Jesu namn, møter Guds miskunn og får tilgjeving for alle syndene sine og evig liv.  Dette er Guds evangelium, godt nytt frå Gud. 
Så lærer me her dette fantastiske at "Guds truskap er grunnfest i himmelen." 
I himmelen bestemte Gud at han i Abraham ville velja seg ut eit eigedomsfolk, og slik vart det. I himmelen bestemte han at dette folket skulle friast ut frå slaveri og fangenskap i Egypt, og slik vart det. I himmelen bestemte han at dei skulle få eit land som dei skulle få til eige for all æva, og slik har det vorte. I himmelen bestemte han at han sjølv ville bli eit menneske gjennom Sonen sin for å sona alle menneske sine synder og lovbrot, og det gjorde han. I himmelen har han bestemt at alle som trur og blir døypt, skal bli frelst, og min ven: Det er ingen grunn for nokon av oss til å tru at det ikkje skjer. Gud er trufast, og det han har bestemt i himmelen er det han har gjeve lovnad om i sitt ord, og det står fast, også for deg og meg. Er du eit døypt menneske som trur, så er du frelst. Det står fast i himmelen, i Guds eige trufaste og miskunnsame hjarta. 

v.4. I 2. Samuels bok kap 7 les me om Guds pakt med David gjennom profeten Natan. Herren sa han ville byggja David eit hus. Og det skjedde då Jesus kom inn på historiens arena. Han, som var Kongen over kongane og Herren over herrane på jorda, etablerte eit evige rike då han døydde og stod opp for oss. Davids hus er Herrens hus, og døra er sett på vidt gap slik at alle som vil kan koma inn og bli barn av Gud. 

v.5 Her er det Gud som talar til sin utvalde, dvs til Jesus. Gjennom forkynninga av evangeliet blir hans herredøme etablert i nasjon etter nasjon, i folk etter folk og i slekt etter slekt, og hans trune blir etablert i alle menneske som tek imot han som den Gud og frelsar han er. 

v.6. Og dette underfulle blir så enormt stort for alle som erfarer det at dei lovar og prisar kong Jesus dag og natt, åleine og saman med andre, så ofte som dei kan. Lovsongen blir alle frelstes naturlege uttrykk livet gjennom, og dei elskar kyrkjelyden sin, og dei elskar å koma saman for å uttrykkja kjærleiken sin til Herren gjennom lovsong og tilbeding. 

Salme 89,1-2

Ein læresalme av esrahitten Etan.
          
     2 Eg vil alltid syngja om Herrens miskunn,
          frå slekt til slekt skal min munn gjera din truskap kjend.

Denne salma er den siste i den tredje samlinga. Ho er titulert som ei læresalme av esrahitten Etan, dei einaste salma han har skrive. Ho er svært lang, heile 53 vers, og er inndelt slik: v.1-18 som handlar om Herren som konge, v.19-37 som handlar om Herrens pakt med David og v.38-52 er ein klagesong. Vers 53 er ei velsigning som avrundar salma og denne tredje salmesamlinga. 

v.2.  Salmisten vil alltid syngja om Herrens miskunn, og med munnen sin gjera Guds truskap kjend.  Det interessante her er at dette vil han gjera frå slekt til slekt, og det fortel oss at han i denne salma representerer Guds kyrkje og ikkje seg sjølv. For han vil ikkje vara i slekt etter slekt.  Men Guds kyrkje vil leva og syngja Herrens pris gjennom alle slekter. Og akkurat dette er kallet kyrkja har fått: Å lova, prisa og æra han, og gjera Herren og hans truskap kjent for alle menneske over heile jorda. Ja, dei som er kyrkja er dei som gjer akkurat dette. 

Frans av Assisi blir ofte feilaktig sitert på at han vil at me skal forkynna evangeliet med gode gjerningar, og med ord om det er naudsynt. 

Men dette er ikkje bibelsk. Ingen kan bli frelst ved å sjå kristne gjera gode gjerningar. I beste fall kan dei ved å sjå kristne som gjer godt bli opne for Gud. Men skal dei læra seg å kjenna Gud, må hans ord forkynnast, for trua kjem av forkynninga. Paulus skriv i Rom 10,17: "Så kjem trua av forkynninga, og forkynninga ved Kristi ord." 

Guds miskunn og Guds truskap finn me hos Jesus Kristus, og berre hos han. Mange, mange forventar at Gud skal syna miskunna og fiksa opp i problema deira. Men dei vil ikkje gå til Jesus med liva sine og overgje seg til han. Men utanfor samfunnet med han, er det ingen miskunn for oss menneske, berre rettferdig dom.  For Jesus er det nye templet, han er Guds lam som bar bort verdas synd. Og det at Gud gav oss Jesus, syner at han er trufast mot løftene sine i GT om at det ein dag skulle det koma ein mann som skulle ta bort verdas synd og forsona heile slekta med Gud. Slik miskunna han seg over oss i Jesus Kristus, og dette er det Guds barn elskar å synga og fortelja om frå slekt til slekt  Det ligg dei i blod.