v.31. Dette er to retoriske spørsmål der svaret er gjeve: Det finst ingen annan Gud enn Herren, og det fisnt ikkje noko anna fjell (grunnvoll å byggja livet på) enn han.
v.33. Bibelselskapet: Gud kler meg i styrke. Lutherbibelen og King James: Gud utrustar meg med kraft. Resultat: David får ny etisk kapasitet. Han lever uklanderleg, fullkome, heilhjarta.
Dette motsvarar det å bli fylt av Anden. Den som det blir, får ny åndeleg og etisk kapasitet. Blir sann, kjærleg og sigrande.
v. 34. Han/ho spring som ein hjort og bevegar seg på høgdene, dvs nær Gud. Så mange kristne rotar med synd og det den nærverande verda har å by på av goder og gleder at dei hamnar langt ned i dei åndelege dalane der gudsnærværet er svakt og freistingane og anfektingane mange. Men det er altså mogeleg for alle å koma seg opp på høgdene og erfara Guds kraft og få sjå verda og menneska med eit profetisk blikk, ovanfrå, får Guds synsstad.
v. 35. Denne erfaringa av Andens kraft gjer ein kristen til ein mektig krigar for Gud. Ein lærer seg å "spenna bronsebogen", dvs bruka Guds ord inn i folks liv slik at dei misser motsandskrafta, overgjev seg og blir sanne kristne.
torsdag 15. desember 2011
søndag 11. desember 2011
Salme 18,28-30
v.28. David er sikker på at Herren vil tenna lampen hans, dvs gje han håp og lysa opp i mørkret hans, anten det er rundt han eller i han. Guds lys er Guds kjærleik. Den som veit seg elska av Gud kan aldri vera utan håp.
v.29 Ingen motstandar kan stå seg mot den som går med Gud. Ingen hindringar er for høge for slike. Det handlar om å konfrontera problema og ikkje gå utanom, men utfordra vanskane. Gjer du det, vil Guds kraft koma til sin rett i livet ditt. Du hoppar over murar og sigrar over dei vonde åndehærane som trengjer på deg.
v.30. Guds veg er fullkomen. Guds veg er det same som Guds ord. Dette fortel oss korleis me skal leva. Dette ordet er reint, står det på norsk. King James seier at Guds ord er bevist. Begge omsettingane markerer at Guds ord er truverdig og usvikeleg.
Herren er ein skjold for alle som stolar på han. Det er ein fantastisk tanke av Herren alltid stiller seg mellom den truande og dei utfordringar og farar han/ho møter på sin veg. Jesus er ein mellommann, ikkje berre mellom oss og Gud, men også mellom oss og andre menneske. Han skjermar alltid dei truande venene sine. Den som vil ha med deg å gjera, får med Jesus å gjera.
v.29 Ingen motstandar kan stå seg mot den som går med Gud. Ingen hindringar er for høge for slike. Det handlar om å konfrontera problema og ikkje gå utanom, men utfordra vanskane. Gjer du det, vil Guds kraft koma til sin rett i livet ditt. Du hoppar over murar og sigrar over dei vonde åndehærane som trengjer på deg.
v.30. Guds veg er fullkomen. Guds veg er det same som Guds ord. Dette fortel oss korleis me skal leva. Dette ordet er reint, står det på norsk. King James seier at Guds ord er bevist. Begge omsettingane markerer at Guds ord er truverdig og usvikeleg.
Herren er ein skjold for alle som stolar på han. Det er ein fantastisk tanke av Herren alltid stiller seg mellom den truande og dei utfordringar og farar han/ho møter på sin veg. Jesus er ein mellommann, ikkje berre mellom oss og Gud, men også mellom oss og andre menneske. Han skjermar alltid dei truande venene sine. Den som vil ha med deg å gjera, får med Jesus å gjera.
lørdag 10. desember 2011
Salme 18,13-27
v.13-15. Gud brukar naturkatastrofar til å stoppa Davids fiendar.
v. 16-19. Slik vart David fridd frå fiendane sine, fordi han var til glede for Gud.
v. 20-24 er ganske framand for oss evangeliske kristne. Det høyrest mest ut som sjølvrettferd og skryt når me les det, men det samsvarar med mykje anna me les i Bibelen, og handlar vel om at dersom ikkje vår omvending fører til eit rettferdig liv, er han ikkje sann og ekte. David kjenner seg trygg på at han lever innanfor dei grensene Gud har sett for han, og at han oppfører seg slik at Gud med rette løner han for innsatsen. Det er eit poeng i dette. Dersom me lever utanfor grensene som Gud har sett for oss, lever me i synd, og då stenger me for Gud i liva våre. Held me oss innanfor, lever me rettferdig og det opnar for Guds velsigning og vern.
v.25-26 lanserer eit viktig og litt skremmande perspektiv: Gud er mot oss slik me er mot kvarandre. Det er eit uttrykk for hans rettferd, og ingen kan vel klaga på det.
v.27. Dei audmjuke er dei som aktar andre høgare enn seg sjølv, som ikkje lever for å fremja seg sjølv og som ikkje slost for eigne rettar, men for andre sine. Dei skal Gud ta seg av og frelsa. Dei andre skal han plukka ned.
v. 16-19. Slik vart David fridd frå fiendane sine, fordi han var til glede for Gud.
v. 20-24 er ganske framand for oss evangeliske kristne. Det høyrest mest ut som sjølvrettferd og skryt når me les det, men det samsvarar med mykje anna me les i Bibelen, og handlar vel om at dersom ikkje vår omvending fører til eit rettferdig liv, er han ikkje sann og ekte. David kjenner seg trygg på at han lever innanfor dei grensene Gud har sett for han, og at han oppfører seg slik at Gud med rette løner han for innsatsen. Det er eit poeng i dette. Dersom me lever utanfor grensene som Gud har sett for oss, lever me i synd, og då stenger me for Gud i liva våre. Held me oss innanfor, lever me rettferdig og det opnar for Guds velsigning og vern.
v.25-26 lanserer eit viktig og litt skremmande perspektiv: Gud er mot oss slik me er mot kvarandre. Det er eit uttrykk for hans rettferd, og ingen kan vel klaga på det.
v.27. Dei audmjuke er dei som aktar andre høgare enn seg sjølv, som ikkje lever for å fremja seg sjølv og som ikkje slost for eigne rettar, men for andre sine. Dei skal Gud ta seg av og frelsa. Dei andre skal han plukka ned.
onsdag 23. november 2011
Salme 18,7-12
v. 7: Då skalv jorda. Gud svara på Davids bøn med jordskjelv. I den siste tida skal det auka på med jordskjelv på jorda. I Johannes opneberring 8,1-6 ser me at dette vil vera eit resultat av alle bønene til dei truande som må tola forfølging og trengsel. Når denne verdas vreide råkar Guds kyrkje, råkar Guds vreide denne verda.
Dei neste versa (8-15) er fulle av uttrykk som syner oss at Gud dømmer verda gjennom naturkatastrofar, og at han er i desse katastrofane. Når folk trur at Gud er fråverande, er han nærverande i sin vreide over folks synder, og over den motstand som dei viser hans ord og hans kyrkje.
Dei neste versa (8-15) er fulle av uttrykk som syner oss at Gud dømmer verda gjennom naturkatastrofar, og at han er i desse katastrofane. Når folk trur at Gud er fråverande, er han nærverande i sin vreide over folks synder, og over den motstand som dei viser hans ord og hans kyrkje.
mandag 21. november 2011
Salme 18,5-7
v.5 innheld stor dramatikk. David kjende at døden tok kvelartak på han, og han vart dregen mot undergangen av "undervasstraumar" som var alt for sterke til at han kunne berga seg i land.
v.6: Dødsriket hadde spent reip rundt han, og dødsfeller låg, som moderne udetonerte landminer, over alt der han ferdast. Han kunne når som helst bli fanga.
v.7: Når alle vegar her på jorda er stengde for oss menneske, er det alltid èin veg som er open for oss, vegen oppover mot vår himmelske far. David kalla på Herren, og Herren høyrde han frå sitt heilage tempel.
Herren høyrer alle som ber til han i si naud, også deg som les desse linjene. Be trøstig til Gud og erfar hans underfulle hjelp.
v.6: Dødsriket hadde spent reip rundt han, og dødsfeller låg, som moderne udetonerte landminer, over alt der han ferdast. Han kunne når som helst bli fanga.
v.7: Når alle vegar her på jorda er stengde for oss menneske, er det alltid èin veg som er open for oss, vegen oppover mot vår himmelske far. David kalla på Herren, og Herren høyrde han frå sitt heilage tempel.
Herren høyrer alle som ber til han i si naud, også deg som les desse linjene. Be trøstig til Gud og erfar hans underfulle hjelp.
søndag 20. november 2011
Salme 18
v. 1: David seier at han vil elska Herren. Grunnen til dette er at han har erfart og opplevd Herren som sin styrke. Me ønskjer gjerne at Gud skal gje oss kraft til å leva som kristne, og det er ikkje noko gale i det. Men mest av alt ønskjer Gud personleg å vera vår styrke. Krafta ein kristen treng ligg i fellesskapet med Gud.
v. 2 innheld fleire sterke uttrykk for korleis David opplever Gud: fjell, del, frigjerar, skjold, frelseshorn og borg (eller fort).
At Herren er eit fjell inneber at han er urokkeleg på alle måtar. Han står fast på det han har sagt og bestemt sjølv om verda står på hovudet. Det er godt for oss alle å vita.
Herren er den truande sin "del". Det betyr at han er vår arv. Neppe kan eit truande menneske tenkja på noko større enn at han /ho skal arva Gud, ikkje arva det Gud har, men sjølve Gud.
At Gud er vår frigjerar har han prova gjennom heile frelsessoga. Han fria Israel ut or fangenskapa i Egypt og Babylonia, og på krossen fria han oss alle frå syndas skuld og makt. I Jesus finn me vår fullkomne fridom, ja, har er vår fridom.
Skjold. Eit skjold kan me svinga i alle retningar og parera fienden sine piler. Me slepp å svinga Herren, HAN STILLER SEG MELLOM OSS OG ANGRIPAREN. Han er rundt oss på alle side og vernar oss mot freistingar og farar av alle slag. Det skal gje deg tryggleik.
Frelseshorn. Altera i templet var utstyrte med 4 horn kvar. Dei sto øvst på hjørnene. Dersom ein person hadde drepe ein annan i vanvørdnad, kunne han springa til templet, koma seg inn i Det heilage (som var forbode for vanlege folk) og gripa om alterhorna, så var dei frelste frå blodhemnaren.
Jesus er vårt frelseshorn. Så lenge me held fast i han, kan ingen hemn nå oss for dei syndene me har gjort.
Borg. Gud er ein heim for sine barn, ein sterk heim som ingen framande makter kan trenga inn i.
v.3: David vil kalla på Herren, han vil vigsla seg til bøn og lovprisning, for Herren er verd det. Me fortener ikkje Guds venskap, men me får det av nåde. Men Gud fortener vår takk og pris, men får det alt for sjeldan. Men David tek eit val. Han seier : EG VIL KALLA PÅ HERREN OG PRISA HANS NAMN (verbet halal tyder å prisa Gud med høg røyst, opphaveleg "noko som får noko anna til å skina", lovsongen set spotlighten på Gud for vår neste). Det er eit val, ei bestemming. Dette skal eg berre gjera uansett kva eg føler. Det er underordna. Lat det også vera noko du og eg bestemmer oss for. Han er verd det.
Å prisa Herren er eit mektig våpen i den åndelege kampen me lever i. Det driv fienden på flukt slik at våre medmenneske blir sensitive for Gud.
v. 2 innheld fleire sterke uttrykk for korleis David opplever Gud: fjell, del, frigjerar, skjold, frelseshorn og borg (eller fort).
At Herren er eit fjell inneber at han er urokkeleg på alle måtar. Han står fast på det han har sagt og bestemt sjølv om verda står på hovudet. Det er godt for oss alle å vita.
Herren er den truande sin "del". Det betyr at han er vår arv. Neppe kan eit truande menneske tenkja på noko større enn at han /ho skal arva Gud, ikkje arva det Gud har, men sjølve Gud.
At Gud er vår frigjerar har han prova gjennom heile frelsessoga. Han fria Israel ut or fangenskapa i Egypt og Babylonia, og på krossen fria han oss alle frå syndas skuld og makt. I Jesus finn me vår fullkomne fridom, ja, har er vår fridom.
Skjold. Eit skjold kan me svinga i alle retningar og parera fienden sine piler. Me slepp å svinga Herren, HAN STILLER SEG MELLOM OSS OG ANGRIPAREN. Han er rundt oss på alle side og vernar oss mot freistingar og farar av alle slag. Det skal gje deg tryggleik.
Frelseshorn. Altera i templet var utstyrte med 4 horn kvar. Dei sto øvst på hjørnene. Dersom ein person hadde drepe ein annan i vanvørdnad, kunne han springa til templet, koma seg inn i Det heilage (som var forbode for vanlege folk) og gripa om alterhorna, så var dei frelste frå blodhemnaren.
Jesus er vårt frelseshorn. Så lenge me held fast i han, kan ingen hemn nå oss for dei syndene me har gjort.
Borg. Gud er ein heim for sine barn, ein sterk heim som ingen framande makter kan trenga inn i.
v.3: David vil kalla på Herren, han vil vigsla seg til bøn og lovprisning, for Herren er verd det. Me fortener ikkje Guds venskap, men me får det av nåde. Men Gud fortener vår takk og pris, men får det alt for sjeldan. Men David tek eit val. Han seier : EG VIL KALLA PÅ HERREN OG PRISA HANS NAMN (verbet halal tyder å prisa Gud med høg røyst, opphaveleg "noko som får noko anna til å skina", lovsongen set spotlighten på Gud for vår neste). Det er eit val, ei bestemming. Dette skal eg berre gjera uansett kva eg føler. Det er underordna. Lat det også vera noko du og eg bestemmer oss for. Han er verd det.
Å prisa Herren er eit mektig våpen i den åndelege kampen me lever i. Det driv fienden på flukt slik at våre medmenneske blir sensitive for Gud.
mandag 7. november 2011
Salme 17,10-15
v. 10 Gudlause menneske har ein tendens til å lukka seg for innspel utanfrå. Dei har bestemt seg, og er skråsikre på at det valet dei har teke er rettferdig, sjølv om kjærleiken manglar.
Det er viktig prinsipp: Der kjærleiken manglar, eksisterer det ikkje noko rettferd.
v.11-12 Dei er fast bestemt på å fella offeret sitt. Som jegerar er dei. Når dei har fått teften av bytet sitt, er dei ustoppelege og heilt overgjevne til det drepande oppdraget. Ja, det er som ei fortrylling hos dei.
Me ser det i vår tid i mange muslimske land der Guds barn er utsette for overgrep av verste sort. Styresmaktene eller grupper i landa jaktar på kristne, og dei er fast bestemte på å reinsa landa sine for kristne menneske, noko som får dei til å gjera forferdelege ting i guden sin sitt namn.
v.13-14. Salmisten ber Gud om å reisa seg, gå imot han og tvinga han i kne. Fienden er her den person som utøver ugjeringar, men også den åndsmakt som inspirerer han. Det er ei legitimt for oss kristne å be Gud om å slost for oss. Vår oppgåve er å slost for Han, så får han slost for oss.
v.15 er ei tillitsfråsegn. Salmisten er sikker på at han skal få sjå Guds ansikt når han ein dag vaknar or dødens djupe søvn. Det er den kristne vona. Me skal sjå Jesus i hans glans og majestet, og det me ser skal metta oss. Ingenting kan gjera oss så glade, trygge og lukkelege som tanken på Jesus. Den dagen me ser han som han er, vil det heilt ta av for oss. No veit me at vår forløysar lever. Då vil me sjå det og forstå rekkevidda av det på ein heilt annan måte, og me vil jubla av glede i all æva.
Det er viktig prinsipp: Der kjærleiken manglar, eksisterer det ikkje noko rettferd.
v.11-12 Dei er fast bestemt på å fella offeret sitt. Som jegerar er dei. Når dei har fått teften av bytet sitt, er dei ustoppelege og heilt overgjevne til det drepande oppdraget. Ja, det er som ei fortrylling hos dei.
Me ser det i vår tid i mange muslimske land der Guds barn er utsette for overgrep av verste sort. Styresmaktene eller grupper i landa jaktar på kristne, og dei er fast bestemte på å reinsa landa sine for kristne menneske, noko som får dei til å gjera forferdelege ting i guden sin sitt namn.
v.13-14. Salmisten ber Gud om å reisa seg, gå imot han og tvinga han i kne. Fienden er her den person som utøver ugjeringar, men også den åndsmakt som inspirerer han. Det er ei legitimt for oss kristne å be Gud om å slost for oss. Vår oppgåve er å slost for Han, så får han slost for oss.
v.15 er ei tillitsfråsegn. Salmisten er sikker på at han skal få sjå Guds ansikt når han ein dag vaknar or dødens djupe søvn. Det er den kristne vona. Me skal sjå Jesus i hans glans og majestet, og det me ser skal metta oss. Ingenting kan gjera oss så glade, trygge og lukkelege som tanken på Jesus. Den dagen me ser han som han er, vil det heilt ta av for oss. No veit me at vår forløysar lever. Då vil me sjå det og forstå rekkevidda av det på ein heilt annan måte, og me vil jubla av glede i all æva.
Abonner på:
Innlegg (Atom)