Salme 132,6-10

 6 Vi høyrde om paktkista i Efrata,
vi fann henne på markene ved Jaar.

7 Lat oss gå inn i hans bustad,
kasta oss ned for hans fotskammel!

8 Reis deg, Herre, og kom til din kvilestad,
du og paktkista, som er din styrke.

9 Prestane dine skal kle seg i rettferd,
dine trugne skal ropa av fryd.

10 For David, din tenar skuld,
vis ikkje frå deg den du har salva!

Paktkista hadde ein rik symbolikk. I kista låg steintavlene med dei ti boda, ei mannakrukke og Arons stav, uttrykk for Guds gode vilje, Guds ord og Kristus som gjetar for kyrkja si. Loket på kista kalla Martin Luther for "nådestolen". Moderne bibelomsetjingar kallar det for "soningsloket", og på soningsloket var det to mektige englar, to kjerunar i massivt gull med vengjene sine peikande framover mot kvarandre, og mellom vengjespissane var senteret for Guds mektige nærvær i sitt folk. Med ei lov skjult i kista, var også alle synder utraderte for Guds andlet, for synd er lovbrot, og lovbrot kan berre definerast ut frå lov. 

Alt det paktkista var for israelittane, og meir til, er Jesus for oss.

Kyrkjelyden er Guds bustad, eller hus om du vil. Hans familie. Hans hushald.  Når me samlast, kastar me oss ned for hans fotskammel, og me ber: "Reis deg, Herre, og kom til din kvilestad."

Tenk om me kan oppleva og erfara det i kyrkjelydane våre at Herren finn ein kvilestad hos oss, ein plass han kjenner seg heime, ein plass der det er lett å bli kjent med han, ein plass som verkar attraktiv på falne syndarar, som Jesus gjorde det i sitt jordeliv. Men skal Jesus trivast hos oss på ein måte som gjer at han får lyst til å vera permanent nær på ein sterk måte, må me ta eit definitivt oppgjer med alt som har snike seg inn i liva våre av synd og syndige haldningar og tenkemønster. 

Israelittane hadde paktkista med seg i krig, og då vann dei gjerne i kampen. 

Jesus har sendt oss ut i krigen for å disippelgjera nasjonane, og ekspandera Guds rike på bekostning av djevelens rike. I denne gode striden er han med oss alle dagar så lenge verda står. Me skal få rekna med det. 

Når kyrkjelyden din blir ein kvilestad for Herren, då blir det gode tider i lokalsamfunnet. Då veit folk kor dei skal gå for å finna Gud. Det skjer når me (som alle er prestar) kler oss i rettferd, dvs trur på Jesus, og ropar av fryd. Lite er så attraktivt som glede. 

Det ber om skal skje også i vår forsamling, for Jesu skuld, han som er vår Davids son og Davids konge, sant menneske og sann Gud. 

Salme 99,1-3

 Herren er konge, folka skjelv,

          han tronar over kjerubane, jorda bivrar.
          
     2 Stor er Herren på Sion,
          han er opphøgd over alle folk.
          
     3 Dei skal prisa ditt namn, det er stort og vekkjer frykt.
          Heilag er han.

Gjennomgangstonen i denne salma er at Gud er stor og heilag, to omgrep som høyrer tett saman i Bibelen. At Gud er stor betyr at han er over alle i makt og kraft, at han er heilag betyr at det er HAN som definerer rett og galt, godt og vondt her i verda. Dette hevar han over all menneskeleg dom, for menneska har ingen gyldige normer å dømma etter, og dei manglar makt til døma og kraft til å eksekvera noko dom. 

Salmisten startar med å slå fast at "Herren tronar over kjerubane", dei mektige englane som alltid står framfor Gud og ser hans åsyn. I Bibelen har me nokre døme på at folk møter englar, og når det skjer, blir dei redde, for englane er store og dei strålar kraftig av Guds herlegdom. Tenk då å få eit møte med den Gud som har skapt desse enorme skapningane, og som berre låner dei litt lys og kraft!! Ikkje løye av folk, med eller utan god grunn, skjelv av frykt då. Då forstår alle at det lønar seg å stå på godfot med ein slik Gud. Det forstod Paulus også då han møtte Jesus i eit syn utanfor Damaskus. Han bøygde seg straks og all opposisjon, den som hadde drive han til å forfølga dei kristne,  forsvant på under ein sekund.

v.2. For Herren er stor på Sion. Sion er tempelberget i Jerusalem der folket i GT samla seg for å lova og æra Gud, og der Gud openberra seg for folket sitt. Dei første kristne samla seg også der dagleg etter pinsedag for å æra den oppstadne Jesus, forkynna evangeliet både i ord og gjerning, og Sion kan i dag også brukast som eit uttrykk for Guds verdsvide kyrkje som forkynner Guds autoritet og overherredøme i alle folk og nasjonar. Der Kristi kyrkje, Guds ord og Guds heilage ande er, der er Sion. 

v.3 "Dei" er her nasjonane. Nasjonane skal prisa Herrens namn. Det er ei frukt av forkynninga av evangeliet, og det at kyrkja på ein kvar plass lovar og ærar Jesus, lækjer dei sjuke, vekkjer opp døde, set forgjorde fri og på den måten forkynner hans stordom. Forkynninga og Gudsrikegjerningane vekker frykt i heidningane slik at dei kastar frå seg sine gamle gudar og sine eigne tankar og idèar, kapitulerer overfor overmakta og overgjev seg til Israels Gud og hans Messias.