Salme 40,13-18

 13 For tallause ulukker omgjev meg,

          mine synder har nådd meg att,

          eg kan ikkje sjå.

          Dei er fleire enn håra på hovudet,

          motet har svikta meg.

Her klagar David over syndene sine. Han hadde lenge skubba dei frå seg og tenkte at dei med tida vart borte av seg sjølv. Men no hadde han blitt innhenta av fortida, og følgene av feila han hadde gjort før var sa vonde, så vonde for han.  Slik har det vore frå fallets dag: syndene våre genererer tallause ulukker, tek motet i frå oss og gjer oss åndeleg blinde. Synda er ekstremt destruktiv, og det er difor me må få henne ut av liva våre. Elles går me til grunne. Gud trekker seg attende, og me smuldrar opp på innsida. 

         

    14 Vis godvilje, Herre, og fri meg ut!

           Herre, skund deg og hjelp meg!

    15 Lat alle som står meg etter livet,

          bli til skamme og til spott!

          Lat dei som vil meg vondt,

          dra seg tilbake utan ære!

          

    16 Dei som ler og håner meg,

          skal bli slegne av skam.

Dette er i grunn eit ord til alle mobbarar. Dei som ringaktar andre menneske skal bli slegne av skam. Mobbarane trur alltid dei har overtaket, men han veit ikkje at han slost mot Gud. 

         

    17 Lat alle som søkjer deg,

          fryda og gleda seg i deg!

          Lat dei som elskar di frelse,

          alltid seia: «Stor er Herren!»

         

Dette er ei fin bøn for alle alle som elskar Gud. Den kan me gjerne ta inn som ein del av vårt eige bøneliv når me ber for kristne. 

    18 Men eg er hjelpelaus og fattig.

           Herren skal tenkja på meg.

          Du er mi hjelp, du bergar meg.

          Dryg ikkje lenger, min Gud!

Verset startar med ei erkjenning. David er hjelplaus og fattig. Han har ingenting å betala med innfor Gud. 

Så slår han fast at Herren skal tenkja på han, dvs. ta vare på han. Det er godt for eit truande menneske å slå fast det for seg sjølv. 

Så vender han seg direkte til Gud med ord som andar av tru: "Du er mi hjelp, du bergar meg", ord som alle truande bør ta i munnen sin og smaka på. Det gjer uendeleg godt i sjela. 

Salma blir så avslutta med at David ber Gud om å skunda seg, underforstått med å hjelpa han på rett kjøl og i godt humør igjen. 

Salme 39,8-14

   8 Men no, Herre, kva skal eg venta på?
          Berre til deg står mi von.
         
     9 Fri meg frå alle mine synder!
          Gjer meg ikkje til spott for dårar!
         
    10 Eg teier. Eg lèt ikkje opp munnen,
          for dette er ditt verk.
         
    11 Ta bort den plaga du la på meg!
          Eg går til grunne når du slår med di hand.
         
    12 Du refsar og straffar ein mann for hans synd,
          som møllen ét du det han har kjært.
          Mennesket er eit pust.
         
    13 Herre, høyr mi bøn og lytt til mitt rop,
          ver ikkje døv når eg græt!
          For eg er ein heimlaus hos deg,
          ein framand som alle mine fedrar.

  14 Vend blikket ifrå meg. Så lyser eg opp
          før eg går bort og ikkje er meir.

v.8: David har kome til det punktet då han ikkje kan stola på seg sjølv eller på andre menneske, berre på Gud.  

v.9: Hovudproblemet er ikkje fiendane, men hans eiga synd. Han ber om å bli fri denne slik at han ikkje blir til spott for dårar, dvs menneske som lever utan Gud og trur at det kan gå bra.

v.10: Han gjer som Jeremia i Klagesangane 3: Han teier når Herren legg bører på han, og han anerkjenner problema han har som Guds verk. 

v.11-12: Men så ber han Gud om å ta bort den børa han har lagt på han. Det blir for tungt, og han er redd for undergangen, at han skal bli fråteke all eigedom, ja, sjølve livet. 
Han forstår at det hadde vore fortent, men ber likevel om nåde.
I dag går folk i rette med Gud når det skjer noko som smertar, og dei kan ikkje forstå kvifor ikkje ein god og rettferdig Gud stoppa ulukka. 
Hos David er tonen ein annan. Han forstår at han ikkje fortener Guds gunst, men heller straff. Likevel ber han om at Gud ser bort frå syndene hans og hjelper trass alt. 

v.13-14: Han appellerer til Guds godvilje mot ein som er heimlaus på jorda, ein pilgrim, som det står på tysk, slik som fedrane hans også var.

Ein kristen kan aldri bli tilfreds gjennom det som verda har å by på. Han/ho er alltid i opposisjon, og må gå til Gud der dei fleste andre fjernar seg frå han.  Men han har ikkje ro. Gud løyner andletet for han slik at han ikkje kan sjå det venlege smilet hans. Men det har han sett før, og Guds smil er livsens største rikdom, og ber om å få sjå det igjen. Då blir det lyst i sjela før han døyr.

Salme 32,6-7

6 Difor skal alle trugne
          be til deg i tider med trengsle.
          Om det kjem ein veldig flaum,
          skal vatnet ikkje nå dei.
         
     7 Du skjermar meg,
          du vernar meg mot naud,
          med frelsejubel omgjev du meg. 



Vers 6: "Dei trugne" er dei som trufast held seg til Gud og hans ord. Desse kan trøstig be til Gud i vanskelege tider, og dei vil få hjelp. 

"Ein veldig flaum" er ein metafor for store ulukker, og for Guds dom (jmf syndfloda). Gud løftar dei trugne opp slik at dei ikkje vert råka av øydelegging. 



v.7. Gud skjermar alle som søkjer ly hos han, og han vernar dei mot naud, og omsluttar dei med frelsesjubel. Alle frelste har jubel inni seg. I tillegg blir det jubel rundt dei, og det må då vera andre frelste som syng til Guds ære. Me kan trygt ta dette som ein lovnad om vekking, for når vekkinga kjem, lyder det frelsesjubel rundt oss på alle kantar.