Salme 65.1-4

Dette er ei takkesalme, tydelegvis knytt til innhaustningstida.

v.2. Lovsongen tilhøyrer Gud på Sion. Lovsongen er himmeltonen som alltid strøymer mot vår gode og allmektige Gud og far. Sion er templet, plassen der Gud er nær med sin frelsande nåde. I dag er kyrkjelyden Guds tempel, og der er lovsongen til Gud grunntonen.

Me lover gjerne å takka  og æra Gud dersom han vil hjelpa oss når me sit heilt fast i livet, og held lovnaden ved å offentleggjera og vitna om hans velgjerningar mot oss.

v.3. For Gud er ein gud som høyrer når me ber, og be, ja det er noko ALLE kan gjera. Den som ber, kjem til Gud. Og kan me tillata oss å sjå ein overveldande profeti i dette verset når det står at "til deg kjem alle menneske"? Kan me kopla dette til Johannes 1 der det står at Jesus er lyset "som lyser opp KVART menneske"? Dette er sterke tankar for ein som elskar Gud og som tener han og lengtar etter at alle som Jesus Kristus døydde for skal kunna nyta fruktene av hans frelsesgjerning: samfunnet med Gud.

v.4. Menneska kjem til Gud når skulda deira blir for stor å bera for dei. Den einaste måten å bli kvitt syndene sine på er ved å koma til Gud med dei. All synd er gjort mot Gud, og det er han som har påtalemakt, og av den grunn  er han den einaste som kan tilgje, og det gjer han meir enn gjerne. Han gav jo Sonen sin for å kunna gjera det, og Jesus betalte dyrt for vår tilgjeving og fridom.

Salme 64,8-11

v.8. Alle som går til åtak på Guds barn, utset seg for Gud. Me har eit stjerneeksempel i Saulus frå Tarsus. Han ville setja alle kristne i fengsel, men Gud slo han i bakken utanfor Damaskus, blinda han og gjorde han hjelpelaus. Det vart til frelse for han, og seinare for millionar av andre.

v.9. Gud fører motstandarane sine til fall. Før eller seinare går det slik med dei alle, og dei ikkje sluttar med vondskapen sin og vender om frå sine synder. Til slutt blir dei råka av sine eigne ord.
Jesus seier: "Etter orda dine skal du frikjennast, og etter orda dine skal du dømmast skuldig."

v.10 skildrar den åndelege vekkjinga som kjem når Gud kunngjer sine dommar over motstandarane sine. Då begynnar folk å frykta Herren. Dette ser me illustrert i Apostelgjerningane. Det kjem frykt for Herren over folket når Gud dømmer, og dei begynnar å tena han. Dei kunngjer hans verk, dvs. Jesu Kristi fullkomne frelsesverket, og det gjer dei fordi dei plutseleg "forstår det han har gjort". Det indikerer at Den Heilage Ande er i aksjon. Det er Han som gjev slik forståing.

v.11. Dei rettferdige er dei truande, som søkjer si tilflukt hos Herren, dei som gleder seg i Gud, dei ærlege som prisar seg lukkelege fordi dei stolar på Gud, og det har dei all mogeleg grunn til å gjera. For Gud er trufast og god, og han gjer det han har lova, og ofte meir til. 

Salme 64,5-7

5Frå bakhald vil dei skyta den skuldlause.

Brått skyt dei han, dei er ikkje redde.

6 10,11+ Dei styrkjer kvarandre med vonde ord.

Dei talar om å setja snarer

og seier: «Ingen vil sjå dei.»

7 Jer 17,9 Dei tenkjer ut vondskap.

«No er vi klare, tanken er tenkt,

det er store djup i menneskehjartet!»

v.5. Som kristne er me i stadig konflikt med vonde åndsmakter som vil skremma og sveikka oss, og desse verkar gjennom menneske som hyser dei. Ein vaken og frimodig kristen er farleg for mørkers fyrste, og vil koma til å merka hans vreide. Han/ho blir gjenstand for åtak og klagemål. 

v.6. Det finst eit vondskapens fellesskap. Farisearane og dei skriftlærde kom saman for å snakka om korleis dei skulle nøytralisera Jesus. Slike møter er det fleire av enn det me anar også i dag. Konservative og frimodige Jesusvener opplevest som eit trugsmål og ein festbrems, og folk snakkar om dei, og kanskje også nokon legg planar for korleis ein kan få stoppa dei. I mange muslimske land er det vanleg at det vert sett opp feller for dei kristne slik at dei skal røpa sine forbodne kristne aktivitetar. 

v7. Dei tenkjer ut vondskap, som er overlagt skadeverk. Og når dei føler at planane er vasstette, går dei til aksjon. Dei truande anar fred og ingen fare, alt har føregått så stille og umerkande, min santen er det store djup i mennesketanken. Under ei vakker overflate kan det syda av djevelskap. 

Salme 64,1-4

v.2. David bed Gud om vern. Fiendane er skremmande, og David er redd for livet sitt. Dette er ein situasjon som norske kristne så langt ikkje kjenner nemneverdig til. Men for dei truande i Midt-Austen er dette ei meiningsfull bøn.

v.3. Det er ein heil bande, ja, ein heil hop som er ute etter han, og han har ingen andre å støtta seg til enn Gud. Trua hans er på prøve.
Det finst eit sjukt fellesskap i verda, vondskapens fellesskap. I vår tid ser me mange terrorgrupper som går til åtak på verjelause menneske, og poenget er å skapa redsle. Dei er djevelens tenarar. Og så har me alle mafiaorganisasjonane som gjennom grove krominelle handlingar vil kontrollera økonomien i samfunnet kun for å berika seg sjølve. Som kristne har me all mogeleg grunn til å be mot desse menneska og dei åndsmaktene som styrer dei.

v.4 Åtaka deira er ikkje berre fysiske, men også ideologiske. Dei "kvesser pennen", siktar seg inn med beiske og giftige ord mot det som dei meiner er Davids veikaste punkt. Slike folk er ikkje interesserte i sanninga, men leitar etter ting i offerets liv, ord og tankar som det er lett å gå til åtak på. Gjennom ord vil dei rettferdiggjera sine vonde handlingar. Dei er vonde inn til kjernen av si sjel, og ideologien som dei roser seg av, gjer dei berre enno vondare, for då får dei ei kjensle av att all skade dei utfører blir gjort i ein god hensikt, og då er det jo berre bra.

Det er mykje ideologisk krisg mot kristne, Bibelen og kyrkja i vesten også, inkludert Noreg, og no sist var det helbredelsespredikantane Svein Magne Pedersen og Tom Roger Edvardsen som fekk smaka pisken av Verdens Gang. Her var det ingen velvilje, nei, berre motvilje og forakt.

Det er godt at me har ein Gud som har teke på seg å forsvara barna og tenarane sine. Ikkje ved å føra dei utanom all smerte, men ved å gje dei ein visdom som er uimotståeleg. Guds rike sigrar til slutt. 

Salme 63,9-12

 Eg held fast ved deg,
          di høgre hand grip tak i meg.

David held fast ved Herren. I tider med tvil og anfekting er det godt og stansa opp innfor Gud og seia til han: "Eg held fast ved deg uansett. Du er min Gud, og eg berre elskar deg. Eg forstår ikkje så mykje, men det spelar ingen rolle, eg blir hos deg".
Men ingen kan eigentleg halda fast ved Gud utan at Gud held fast ved oss. Han er som ein far som vaker konstant over barna sine, og han grip tak i oss når me rotar oss opp i farlege situasjonar, får oss ut av dei og inntil seg sjølv. 
          
    10 Men det går ille med dei
          som står meg etter livet,
          dei skal fara ned i jordedjupet. 

    11 Dei skal gjevast over til sverdet
          og bli til rov for sjakalar.

Vers 10: Det vil alltid vera nokon som står Guds barn etter livet. Kristenforfølging er daglegdags mange stader i verda, ja, i dei fleste land. Dei som forfølger Guds barn vil det gå ille med, dei skal fara ned i jordedjupet, som her står som eit bilete på dødsriket. Der må dei venta i smerte til Jesus kjem att for å døma levande og døde. Då skal dei stå opp til evig avsky.

Vers 11: "Den som grip til svert, skal falla for sverd", sa Jesus til Peter. Det gjeld også dei som forfølger kristne.  Dei utset seg for ein stor risiko. 
          
    12 Men kongen skal gleda seg i Gud.
          Alle som sver ved han, kan vera stolte,
          for løgnarmunnen blir stoppa.

Men David skal gleda seg i Gud midt i forfølginga, og i all æva. Gleda er himmelens grunnstemning. Gleda i Gud blir født inni alle som av Anden blir døypt i Guds kjærleik. Den som ser Gud, er alltid full av glede. Det er berre slik. Må vera slik. For når ein syndar forstår at alle syndene er tekne bort, og at han/ho er yndig for Gud og elska av Gud, ja, då kjem denne djupe gleda som aldri tek slutt. Den truande har funne ei gledeskjelde som aldri går tom. 

Siste del av verset er henta frå rettssalen. Dei er uklårt for meg om det er kongen eller Gud det blir sverga ved, men saka er at dersom det kjem så langt at me som Guds barn må i retten pga sitt kristne engasjement, skal me få ord direkte frå Den Heilage Ande (Matteus 10), og dei som lyg mot oss skal bli stoppa. 

Som Guds barn har me grunn til å vera stolte, stolte arvingar av han som har skapt himmel og jord, av han som har fått all makt i himmel og på jord, av vår himmelske far og trufaste bror, kong Jesus, han som er vår trufaste talsmann og og evige rettferd i himmelen. Folkens, det står bra til med oss :)

Salme 63,8

Ei vipemor passar på ungane sine ein våt junidag 2017. Bilete er teke i hagen vår.

 8 For du har vore ei hjelp for meg,  eg jublar i skuggen av dine venger.


I vers 8 lærer me tre ting: Gud er Davids HJELP. Gud har ikkje berre hjelpt han i enkelte situasjonar, han har ikkje berre vore TIL hjelp for han, men han  HAR VORE HANS HJELP. Og det skal også du, min lesar vita at er du ein kristen, er Gud di HJELP. For er du som alle oss andre, treng du dagleg at Gud hjelper deg. Og det er i den samanheng interessant at Den Heilage Ande på svensk er kalla for HJELPAREN. Det er eitt av vår kjære Guds mange namn. Uansett kva du held på med, er Herren di hjelp. Det skal du få rekna med. Og særleg er det når du vitnar om Jesus for din neste. Då hjelper han deg, så du kan bli til hjelp.
Det andre me lærer er at David lever i skuggen av Guds vengjer. Dette bilete av Gud som ei ørn som vernar ungane med dei veldige vengjene sine, kjenner me frå 5.Mosebok. I Matteusevangeliet kap 23 samanliknar Jesus seg forresten med ei høne som så gjerne vil verna kyllingane sine under vengjene sine. Det er det same bilete. Dette er altså den posisjonen alle lever i som er komne til Gud med liva sine og overgjeve seg til han. Me lever i skuggen av Guds vengjer, og der er me trygge, verna mot alle farar. 
Og for det tredje: Under Guds vengjer jublar David. Kvifor det? Sjølvsagt fordi han har fått hjelp, men mest av alt fordi det er den normale og naturlege uttrykksform rundt Gud. Det les me i Jesaja 6 og mange stader i Johannes openberring. Den som kjem inn i Guds nærvær, blir dregen med i jubelstemninga som er der. 




          
     

Salme 63,5-7

v. 5. David hadde bestemt seg for å lova Gud heile livet, og løfta hendene i hans namn. Mange veit kva dei vil bruka resten av livet sitt på. Andre er ikkje fullt så sikre. Men David visste. Han ville bruka resten av livet sitt på å lova Herren. Kvifor? Fordi han visste det var rett, ja, men mest av alt fordi han var blitt kjent med Gud som Gud, og det hadde oppslukt han. 
Å løfta hendene er eit uttrykk for "vill begeistring". Det veit alle idrettsentusiastar, og ingen begeistrar oss kristne som Gud, og det mest meiningsfulle for oss er å bruka resten av livet på å lova, æra og velsigna Han, han som skapte oss og som elskar oss og som har frelst oss med sitt dyrebare blod.  Ingen skal få oss inn på eit anna spor enn lovosngssporet.

v.6. Gud dekkar bordet for oss med feite rettar frå sitt ord. I Bibelen kan me frotsa i alle slags godsaker. Me les og studerer, samanliknar og dreg linjer og oppdagar  nye sanningar som strekkjer oss og fører oss stadig vidare på Guds vegar. Guds ord syner oss Gud, og synet av Gud skaper glede og song, og me syng slik at me blir høyrt. Den åndelege beskjedenheten er frå djevelen. 

v.7. Når me er i Guds ord, slepp tanken aldri tak i Gud, og vaknar me om natta, er det Han me tenkjer på og vender oss til i takk og bøn. Det er så naturleg for oss å gjera det. Han er pappaen vår. Tenk på det. Ingenting er større.